6o DE TIJDELIJKE BEWAARPLAATSEN VAN HET VOEDSEL. 



werp der eerste onderafdeeling vormen, en de onderaardsche 

 deelen der overblijvende planten de stof voor de tweede leve- 

 ren , terwijl dan slechts de behandeling van den bouw van 

 de stammen en de takken onzer boomen en heesters voor de 

 derde overblijft. 



Voor dat ik tot de behandeling dezer onderafdeelingen overga , 

 wensch ik nog met enkele woorden er op te wijzen, dat de 

 te bespreken plantendeelen nog uit een ander oogpunt dan het 

 zuiver wetenschappelijke van groot belang zijn. Vele dezer 

 stapelplaatsen, waar het voedsel ten gebruike der plant zelf 

 bewaard wordt, behooren toch tot de voornaamste bronnen 

 van het plantaardige voedsel van den mensch. 



Elk zaad bevat, behalve de kiem der jonge plant, nog een 

 zekere, al is het soms ook zeer geringe hoeveelheid voedsel, 

 waarmede deze kiem zich in de allereerste tijden van hare ont- 

 wikkeling moet voeden. Voor een nauwkeurige kennis van het 

 zaad is het dus noodig zoowel deze kiem, alsook de bewaar- 

 plaats van het voedsel te onderzoeken. 



Kiezen wij uit de groote reeks van zaden dat van den aman- 

 delboom uit, om ons onderzoek mede te beginnen. Nadat wij 

 de ruwe , min of meer houtige schaal verbroken hebben is de 

 amandel vrij geworden ; deze is het zaad zelf. Het bestaat van 

 buiten uit een lichtbruin vlies, dat het aan alle zijden omgeeft ; 

 Tiemen wij dit vlies weg, dan zien wij een tweede, dunner en 

 wit gekleurd vlies. Deze twee worden de uitwendige en de 

 inwendige zaadhuid genoemd. Wat er overblijft heet in dit 

 geval de kiem (fig. 19, n''. 2). Deze kiem bestaat op het eerste 

 gezicht uit twee overlangsche helften, die dicht tegen elkan- 

 der aanliggen. Wij buigen ze uit elkander en zien, dat zij slechts 

 aan haar ééne uiteinde aan elkander vastgehecht zijn. Of juister, 

 zij zijn op die plaats beide verbonden aan een klein lichaampje , 

 dat zelf weer uit twee deelen bestaat. Het bovenste dezer deelen 

 doet zich voor als eenige zeer jonge , nog onontwikkelde blaadjes , 

 die dicht tegen elkander aanliggen. Zij vormen te zamen een 

 knop , het pluimpje geheeten , die den stengel en de eerste 



