DE TIJDELIJKE BEWAARPLAATSEN VAN HET VOEDSEL. 89 



en haar zaad in den vroegen zomer. Het overige deel van het 

 jaar is gewijd aan de ontleding van koolzuur ten behoeve 

 van het vervaardigen en verzamelen van voedsel voor de bloe- 

 men van het volgend jaar. Zoo b.v. de zoogenoemde Meniste- 

 zusjes of Hoe-langer-hoe-Hevertjes (Saxifraga umbrosa). Dit 

 plantje, dat in onze tuinen niet zelden als rand rondom per- 

 ken gekweekt wordt, heeft kleine kortgesteelde , bijna cirkel- 

 ronde bladen van een donkergroene kleur, en van min of 

 meer leerachtige zelfstandigheid ; deze bladen zijn tot zeer dichte 

 rosetten vereenigd. In het voorjaar bloeit het met hooge zeer 

 losse pluimen van kleine bloemen , wier witte , fraai rood ge- 

 stippelde bloembladen en roodachtig groene bloemsteelen een 

 eigenaardigen tint van rosé aan het geheel geven. Gewoonlijk 

 worden de pluimen afgesneden zoodra alle bloemen uitgebloeid 

 zijn, iets wat steeds aan te bevelen is, daar dan de plant 

 geen voedingsstoffen voor het rijp worden van de vruchten 

 en van het zaad kan verbruiken. Gedurende den bloeitijd trekken 

 de Meniste-zusjes in tuinen zeer de aandacht en verdienen 

 deze ten volle. Doch zoodra deze voorbij is , verliezen zij dezen 

 voorrang en worden niet zelden zeer stiefmoederlijk behan- 

 deld. Ja, ik heb iemand gekend, die gedurende den bloeitijd 

 deze planten dagelijks vlijtig begoot, doch ze daarna nooit 

 meer van water voorzag, zoodat zij een groot deel der heete 

 zomerdagen in verwelkenden toestand doorbrachten. Zoo wij 

 ons nu herinneren, dat voor een krachtige bereiding van orga- 

 nisch voedsel , de frissche , waterrijke toestand der bladen een 

 voorwaarde is, zoo zullen wij gemakkelijk inzien, dat bij de 

 genoemde behandeling de planten slechts weinig voedsel kon- 

 den maken en dus in het volgende jaar voor een rijken bloei 

 onvolledig voorbereid zouden zijn. Ook na den bloeitijd hebben 

 overblijvende planten aanspraak op zorgvuldige behandeling. 



Onze boomen en heesters bezitten in den winter aan hunne 

 jongste takken een aantal knoppen, die door bruine knop- 

 schubben dicht omsloten en bedekt, en daardoor voor de 

 nadeelige inwerking der koude beschermd zijn. Deze knoppen 



