DE TIJDELIJKE BEWAARPLAATSEN VAN HET VOEDSEL. 91 



de plaatsen, waar dit voedsel gedurende den winter afgezet 

 was en mogen verwachten, dat dit vooral in de onmiddel- 

 lijke nabijheid der knoppen, dus in de jongste, éénjarige, 

 takken opgehoopt zal zijn. 



Het microscopisch onderzoek bevestigt dit vermoeden en 

 leert, dat verreweg de grootste hoeveelheid voedsel in de één- 

 jarige takken neergelegd is , vooral in de nabijheid der knoppen , 

 en dat men van hieruit naar de oudere deelen gaande, steeds 

 minder en minder voedende bestanddeelen afgezet vindt. Het 

 is daarom voor ons voldoende den bouw der eenjarige takken 

 na te gaan. Snijdt men van een boom of van een heester, 

 b.v. van een Paardenkastanje , esn éénjarig takje af, zoo ziet 

 men op de dwarsche doorsnede in het midden een wit merg , 

 dat door verschillende kringen wordt omgeven. De binnenste 

 van deze is de hardste, en doet zich door zijn vezelachtige 

 structuur , die vooral bij het afbreken blijkt , als het houtlichaam 

 kennen. Deze laag is omgeven door den bast en de schors , 

 die van elkander met het ongewapend oog moeilijk te onder- 

 scheiden zijn. Het geheel is door een dun vliezig laagje bedekt 

 dat in jonge takken de opperhuid is , doch in oudere , reeds 

 bruin geworden takken meestal bestaat uit een kurklaagje, dat 

 onder de opperhuid aangelegd en na het afsterven en af- 

 schilferen van deze aan de oppervlakte gekomen is. Den ver- 

 deren bouw kunnen wij slechts door beschouwing van een 

 dunne snede onder het microscoop leeren kennen. Daar zien 

 wij, dat het merg uit groote cellen bestaat, waarvan de mid- 

 delste geheel met lucht gevuld zijn, terwijl in de buitenste in 

 den winter fijne korreltjes voorkomen. Door toevoeging van 

 jodium nemen deze korreltjes een blauwe kleur aan en zijn 

 dus zetmeel. In het houtweefsel vertoont ons de doorsnede 

 (fig. 42) een aantal ronde gaten; dit zijn de doorsneden van 

 luchtvoerende buizen , die in het hout evenwijdig loopen met 

 de lengte-as van het takje en houtvaten genoemd worden. 

 Tusschen deze zijn de houtvezels gelegen, wier inhoud even- 

 eens ten deele lucht is; daarenboven vindt men hiertusschen 

 bij vele soorten verspreide cellen , die zetmeelkorrels als 

 inhoud bevatten. Ter onderscheiding van de houtvezels noemt 



