DE BOUW EN DE VERRICHTINGEN DER WORTELS. 109 



steunsel indringen, zoo dit een levend plantendeel is, en er 

 hun voedsel uit putten. Planten die zulke wortels bezitten hee- 

 ten woekerplanten en zijn in den regel hoogst schadelijk voor 

 de gewassen, waarop zij zich nestelen. In het zuiden van ons 

 vaderland treft men op peerenboomen en op populieren niet 

 zelden de vogellijm aan (fig. 54), een heesterachtige plant met 

 smalle leerachtig groene bladen , die in het najaar talrijke witte 

 bessen draagt, welker slijmige zelfstandigheid ze gemakkelijk 

 aan takken doet kleven, in welke de uit de zaden ontstaande 

 kiemplanten hare wortels indrijven moeten. Niet zelden ziet 

 men boomgaarden in kwijnenden toestand ten gevolge van 

 het groote aantal dezer parasieten, die de takken uitzuigen 

 en de voor de ontwikkeling van bladen en vruchten bestemde 

 voedingsstoffen in zich opnemen en tot hun eigen groei ge- 

 bruiken . 



Nog moet hier melding gemaakt worden van de wortels 

 van afvalplanten , dat zijn die bleekgele gewassen , die in blad- 

 aarde of tusschen rottende bladen leven en daaruit al hun 

 voedsel trekken. Hunne dikke vleezige wortels zijn kort en 

 weinig vertakt en in den regel dicht inééngedrongen, zoodat 

 zij soms min of meer op een vogelnestje gelijken, aan welke 

 eigenschap een dezer soorten haar naam te danken heeft (vo- 

 gelnestje, Neottia Nidus avis). 



Keeren wij echter tot de eigenlijke wortels terug en laten 

 wij al deze bijzondere vormen van luchtwortels , hechtwortels, 

 zuigwortels enz. ter zijde, daar zij van de gewone wortels 

 èn in hun bouw èn in hunne verrichtingen in zoovele opzichten 

 afwijken, dat een zelfde beschrijving niet wel voor allen kan 

 worden gegeven. Zij zijn steeds ingericht voor het eigenaar- 

 dige doel, dat zij in het leven dier planten te verrichten heb- 

 ben en dat van de werkzaamheden van de eigenlijke wortels 

 steeds in meerdere of mindere mate afwijkt. 



De eigenlijke wortels eindigen meest in fijne draden, wor- 

 telvezels genoemd (fig. 49), die dikwijls in zoo groot aantal 

 voorhanden zijn , dat zij den grond als met een dicht vilt- 

 werk doortrekken en de losse deelen van den bodem vast 

 aan elkander hechten. Deze wortelvezels zijn de organen, die 



