DE BOUW EN DE VERRICHTIXGEN DER WORTELS. III 



meenschappelijken top uitloopt , die slechts uit weinig cellen 

 bestaat. Deze top is door de opperhuid omgeven , buiten welke 

 het wortelmutsje tot bescherming dezer jeugdige deelen gele- 

 gen is, en bestaat uit een groep van kleine cellen, die zich 

 deelen kunnen. Daardoor ontstaan voorf^urend nieuwe cellen, 

 die zich aan de eene zijde aan het wortelmutsje aansluiten , 

 aan de andere zijde echter tot verlenging van den wortel bij- 

 dragen. Deze groep van cellen noemt men daarom het vege- 

 tatie-punt. De cellen van het wortelmutsje worden naar onderen 

 en naar buiten toe steeds grooter , haar onderlinge verbinding 

 steeds losser; na korteren of langeren tijd vallen zij af, zoodat 

 de grootte van het wortelmutsje ongeveer dezelfde blijft. Een 

 goede gelegenheid ter onderzoeking van het wortelmutsje leveren 

 ons de zijwortels in hun eersten aanleg. Deze ontstaan name- 

 lijk in het weefsel van den hoofdwortel, van den wortelstok 

 of den stengel en moeten dus de buiten hen gelegen laag 

 doorboren, voor zij vrij naar buiten kunnen treden. Zoolang 

 zij nog binnen het weefsel liggen, of pas even aan de opper- 

 vlakte verschijnen , kan men ze gemakkelijk doorsnijden en 

 heeft het wortelmutsje nog alle cellen, die er in aangelegd zijn, 

 daar natuurlijk nog geen afslijten aan de buitenzijde kon plaats 

 vinden (fig. 56). 



Men meende vroeger, dat dit wortelmutsje voornamelijk met 

 het opzuigen van het water en van de daarin opgeloste zelf- 

 standigheden uit den bodem belast was, reden waarom het 

 ook wel wortelsponsje werd genoemd. Later is het gebleken , 

 dat het deze rol niet vervult, maar alleen tot bescherming 

 van de groeiende en zich vermenigvuldigende cellen in den 

 top der wortels dient. Met de opslorping is de buitenste cellen- 

 laag der wortelvezels , hare opperhuid , belast , die daartoe 

 gewoonlijk van talrijke haren voorzien is, waarvan in fig. 56 

 er eenige afgebeeld zijn. Zeer fraai zijn deze haren met het 

 ongewapende oog aan wortels van drijvende waterplanten te zien, 

 b.v. aan de kikkerbeet (Hydrocharis Morsus Ranae), waar zij aan 

 alle zijden van den wortel recht uitstaan. Aan in den grond 

 groeiende wortels komen deze wortelharen eveneens voor , doch 

 hier moeten zij zich tusschen de zandkorreltjes, kleine steen- 



