DE BOUW EN DE VERRICHTINGEN DER WORTELS. 



Stukjes en verdere deelen van den bodem inwringen , waardoor 

 hun vorm geheel afhankelijk wordt van de hun door deze gelaten 



Fig. 57. 



Fig. 56. 



üverlangsche doorsnede door een wortel- 

 stok, op de plaats waar een zij wortel 

 zich juist begint te ontwikkelen. In het 

 midden ziet men den centralen 

 vaatbundel. 



Wortelharen van een kiem- 

 plant van tarwe, in een klei- 

 bodem gegroeid en met de 

 zandkorrels en fijnere deel 

 tjes van dien bodem 

 vergroeid. 



ruimte. Daarbij groeien zij niet eenvoudig tusschen deze vaste 

 deelen in , doch hechten zich aan deze zoo vast , dat men ze 

 er niet meer van scheiden kan; zij zijn, gelijk men zegt, er 

 mede vergroeid (fig. 57). Van deze vergroeing kan men zich 

 zeer gemakkelijk overtuigen , wanneer men een plant met hare 

 wortels uit den grond graaft , en de aarde er tusschen , door 

 voorzichtig kloppen, verwijdert. Steeds blijven de jonge wortel- 

 deelen door een vrij dikke aardlaag omgeven , die ook door 

 uitspoelen in water niet geheel kan weggenomen worden. Wat 

 daarna overblijft, is door vergroeiing vast aan de wortelharen 

 verbonden , gelijk het microscopisch onderzoek van zulke deelen 

 overtuigend bewijst (flg. 57). Welk belangrijk nut deze ver- 

 groeiing met de deelen van den grond voor het opnemen van 

 stoffen uit den bodem heeft , zullen wij later moeten bespreken. 

 Aan oudere worteldeelen ontbreken deze haren , daar hun 



