DE BEWEGING VAN HET WATER. I43 



Uit dezen eindknop ontwikkelen zich voortdurend nieuwe bla- 

 den, zoodat de binnenste bladen van de kroon steeds de jongste 

 zijn, hetgeen in den regel aan hun mindere grootte of on- 

 volledige ontplooiing kan worden waargenomen. Naarmate nu 

 hier nieuwe bladen ontplooid worden , sterven de buitenste en 

 worden afgeworpen. Het gevolg is, dat het aantal bladen in 

 de kroon steeds ongeveer hetzelfde blijft. Daarmede in over- 

 eenstemming, men zou haast geneigd zijn te zeggen: dien ten 

 gevolge, blijft een palmenstam steeds even dik; de hoeveel- 

 heid water die hij moet geleiden is dezelfde of hij hoog is, 

 of nog jong en laag. Een kiemplant van een palm heeft lange 

 jaren noodig voor haar stam de voor hare soort normale dikte 

 bereikt heeft; vóór dit tijdstip echter groeit zij bijna niet in 

 de lengte , en besteedt al hare krachten voor dezen diktegroei. 

 Zoodra echter hare ontwikkeling zoover gevorderd is, houdt 

 deze groei op en maakt plaats voor een langzame verlenging 

 van den stam, die eerst na geruimen tijd aan de palmen die 

 slanke gedaante geeft , door welke zij aan tropische landschap- 

 pen een zoo eigenaardig karakter verleenen. 



Wij zijn over de beweging van het water in de stammen en 

 takken zeer uitvoerig geweest, en willen dus over den weg, 

 dien het verder volgt, eer het in de cellen van het bladmoes 

 in damp kan overgaan, slechts nog het noodigste aanstippen. 



Deze weg zijn de vaatbundels der bladstelen en die der 

 bladschijven, welke laatste, gelijk bekend is, den naam van 

 nerven en aderen dragen. Dat dit zoo is, kan gemakkelijk 

 aangetoond worden. Het meest sprekende voorbeeld zijn zuiver 

 witte bloembladen, b. v. van een witbloemige Iris of vaneen 

 Deutzia. Plaatst men afgesneden bloeiende takken van zulke 

 planten met de doorsnede in een donker gekleurde oplossing 

 van aniline in water, zoo stijgt deze kleurstof met het water 

 in de takken op. Na ongeveer een halven dag beginnen de 

 aderen der bloembladen zich blauw te kleuren en worden 

 daardoor duidelijk zichtbaar, terwijl zij tegelijkertijd blijken 

 de weg te zijn, waarlangs de opgezogene kleurstof, en met 

 deze het water, zich beweegt. Ongelukkig kan men de bloe- 

 men in dezen toestand niet lang bewaren, daar de aniline 



