144 ^^ BEWEGING VAN HET WATER. 



voor het tusschen de aderen gelegen celweefsel vergiftig is, 

 en dit dus doodt zoodra zij van de aderen uit er in dringt. 

 Dan verwelken de bloemen, en het sierlijke voorwerp gaat 

 weldra geheel te niet. 



Bij onze beschouwingen hebben wij tot nu toe steeds nage- 

 gaan, wat er met het water in de plant geschiedt, terwijl de 

 verdamping in de bladen ongestoord voortgaat, en aan deze 

 dus voortdurend evenveel water wordt toegevoerd , als zij door 

 verdamping verliezen. Onderzoeken wij thans, wat er zal ge- 

 beuren , zoo deze gunstige verhouding tusschen aanvoer en 

 verlies niet bestaat , maar het laatste den eersten overtreft. Ieder- 

 een weet dat de plant dan zal beginnen te verwelken , en zoo 

 zij niet bijtijds weer water opnemen kan, eindelijk verdrogen 

 en sterven. Wij willen dit verwelken eenigszins uitvoeriger be- 

 schrijven , snijden daartoe een nog groeienden bebladerden 

 tak af en plaatsen dezen in een glas, doch zonder water. 

 Eerst beginnen de jonge blaadjes slap te hangen ; hunne buig- 

 zaamheid neemt sterk toe, hunne frischheid daarentegen af. 

 Weldra wordt ook de nog groeiende stengeltop fletsch en gaat 

 overhangen, en na eenigen tijd vertoont zich hetzelfde ver- 

 schijnsel, hoewel in mindere mate, in de oudere bladen. Het 

 oudere stengeldeel is reeds houtig en kan dus door verwelken 

 niet slap worden. Gieten wij nu water in het glas, zoo kan 

 de. stengel dit door de wondvlakte opzuigen en de verwelkte 

 deelen hernemen allengs hunne frischheid. De stijfheid der 

 bladen en jonge stengeldeelen is dus het gevolg van het wa- 

 tergehalte; zij is des te grooter, naarmate dit watergehalte zelf 

 grooter is. Belet men de verdamping, door b. v. een glazen 

 klok over den tak te plaatsen, terwijl de wondvlakte onge- 

 hinderd water op kan nemen, zoo zullen watergehalte en 

 stijfheid hierdoor nog een tijd lang toenemen. 



Een merkwaardig gevolg van dit watergehalte is ook de zoo- 

 genoemde weefselspanning. Klooft men een krachtigen groeien- 

 den top van een stengel of een bloemsteel overlangs in twee 

 ongeveer gelijke helften, zoo blijven deze niet recht, doch 

 krommen zich, zoodat de opperhuid de holle zijde der krom- 

 ming inneemt. Klooft men het orgaan op gelijke wijze, in 



