lyo 



DE LEER DER BEMESTING. 



lang, dan b.v. de nauwkeurige kennis van hare scheikundige 

 samenstelling zoude zijn. De laatste toch leert ons wel de aan- 

 wezige stoffen kennen, maar laat het onbeslist, of zij in op- 

 neembaren of in onoplosbaren toestand daarin voorkomen. 



Wanneer wij een zandgrond, b.v. het zand onzer duinen, 

 of dat van de op voormalige heidevelden aangelegde koren- 

 velden, in water goed omroeren, zoo wordt het water troebel 

 en zoo wij nu deze troebele vloeistof van het bezonkene zand 

 afgieten en in een ander vat overgieten en daar in rust laten, 

 zoo zet zich daaruit langzamerhand een laagje slib af, dat na 

 droging gemakkelijk tot een uiterst fijn poeder gewreven kan 

 worden. Dit slib noemt men klei; de zandgrond is dus een mengse 

 van zand en klei. Wasschen wij het zand met veel water uit, 

 zoo kunnen wij al de klei er uit verwijderen en houden het 

 zuivere zand over, dat dan uit kleine, ronde korreltjes bestaat, 

 die meestal met het bloote oog, soms echter slechts met een 

 loupe , goed te onderscheiden zijn. Onderwerpen wij een klei- 

 grond aan dezelfde bewerking en kiezen wij daartoe b.v. de 

 klei, die langs de oevers onzer rivieren de bovenste dunne 

 laag van de aardschors uitmaakt en aan die streken hare be- 

 kende vruchtbaarheid, vooral voor graangewassen, verleent. 

 Bij het roeren van deze in water , nemen wij dezelfde splitsing 

 waar, met dit onderscheid, dat er hier veel meer slib opge- 

 nomen wordt en slechts een geringe hoeveelheid zand terstond 

 bezinkt. Een leembodem zou behalve deze twee deelen nog 

 een derde vertoonen, namelijk hoekige steenbrokjes , die van 

 verschillende grootte zijn, doch meestal iets grooter dan de 

 zandkorrels. Grootere en kleinere steenbrokken komen in de 

 meeste grondsoorten voor en worden vooral in het zand onzer 

 heidevelden in groote hoeveelheid waargenomen. Al deze deelen, 

 van de groote steenen en het grind af, tot de fijne bijna on- 

 zichtbaar kleine korreltjes van de klei, zijn van anorganische 

 natuur. Behalve deze komen er echter in eiken bodem , die 

 van plantengroei niet geheel ontbloot is , nog overblijfsels dezer 

 planten voor , die uit organische verbindingen bestaan en onder 

 de inwerking van lucht en water voortdurende veranderingen 

 ondergaan. Aan de aanwezigheid van deze verrotte en half 



