DE INSECTENETENDE PLANTEN. I95 



men het beste aan jonge krachtig groeiende en goed ontwik- 

 kelde bladen, vooral wanneer het weder gedurende eenige 

 dagen warm en zonnig geweest is. Doch ook onder deze gun- 

 stige omstandigheden geschieden alle nu te bespreken verschijn- 

 selen zoo langzaam , dat men ze gewoonlijk niet met het oog 

 volgen kan. Rondom het gevangen insect zonderen de kHertjes 

 hoe langer hoe meer vocht af, en na verscheidene uren is de 

 prooi geheel door een druppel glashelder vocht omgeven , dat 

 weldra de openingen der ademhaHngswerktuigen van het dier 

 geheel sluit, en zoo binnen korten tijd zijn dood veroorzaakt. 

 Dit vocht, dat vóór de vangst niet zuur was, is nu zuur ge- 

 worden, iets wat reeds terstond een overeenkomst met het 

 maagsap aanduidt, daar dit, gelijk men weet, steeds zuur is, 

 en slechts in zuren toestand zijn werking kan uitoefenen. Doch 

 het is niet genoeg , dat die kliertjes , met welke het insect door 

 zijn krampachtige bewegingen in aanraking gekomen is, ver- 

 terend werken, ook de overige klieren moeten hieraan deel- 

 nemen. Daartoe krommen zich hare steelen langzamerhand 

 voorover en bewegen daardoor de kliertjes naar de prooi toe. 

 Het is merkwaardig te zien, met welke juistheid zij de rich- 

 ting naar het gevangen insect inslaan , vooral wanneer dit niet 

 in het midden van het blad, maar dichter bij den rand ge- 

 legen is. Weldra drukken de steeltjes hunne kliertjes tegen het 

 diertje aan , waarbij het nut van de grootere lengte der aan 

 den bladrand geplaatste kliersteeltjes ten duidelijkste blijkt. 

 Zoo wordt het insect, na verloop van een halven dag of lan- 

 ger, aan alle zijden in de zure vloeistof gehuld. Niet zelden 

 draagt hiertoe een kromming van de bladschijf zelve het hare bij. 

 Let men nu verder op, wat er met zulk een blad gebeurt. 

 Reeds den tweeden dag is het insect duidelijk veel weeker 

 geworden , en is het reeds ten deele opgelost. In den loop der 

 volgende dagen wordt dit nog duidelijker, en eindelijk blijft 

 slechts een zeer kleine massa , het onverteerbare deel der huid, 

 zichtbaar. Al het overige is in het zure vocht opgelost. Lang- 

 zamerhand verdwijnt nu dit vocht , en daar de vaste stoffen , 

 die er in opgelost zijn , natuurlijk niet verdampen kunnen , 

 zoo is het duidelijk, dat zij door het blad worden opgezogen. 



