DE INSECTEXETEXDE PLANTEN. I97 



€n eiwit , in het algemeen de eiwitachtige stoffen van ons voed- 

 sel, door het maagsap uit den vasten in den opgelosten toe- 

 stand worden gebracht. Dit maagsap, dat door de kHeren aan 

 den binnenwand der maag afgezonderd wordt, is zuur en be- 

 vat, onder vele andere bestanddeelen , een zeer belangrijke 

 stof, pepsine genaamd. Krachtens deze beide eigenschappen 

 is het in staat, eiwitachtige stoffen op te lossen. Het bewijs 

 hiervoor levert de volgende proef. Men kan uit maagsap het 

 pepsine langs scheikundigen weg in vasten vorm afzonderen. 

 Lost men nu deze stof op in water, dat men door eenige 

 druppels zoutzuur zwak zuur gemaakt heeft, zoo is dit vocht 

 in staat om , bij de temperatuur van het dierlijk lichaam , vleesch 

 en eiwit geheel op te lossen. Dit oplossen nu heet in de phy- 

 siologie verteren ; het verteerde , d. i. opgeloste eiwit , wordt 

 door fijne buisjes , die in den wand van de maag en de dar- 

 men liggen, opgezogen en naar het bloed gevoerd. 



Wij zagen reeds dat het vocht der vliegen vangertj es zuur 

 is, even als het maagsap. Het bevat ook een stof, die zeer 

 met pepsine overeenkomt en tegenover eiwit dezelfde eigen- 

 schappen vertoont. Het werkt evenmin als maagsap, wanneer 

 men zijn zuur door een basis, b. v. ammoniak, afstompt. Zijn 

 werking komt dus geheel met die van maagsap overeen, en 

 wij mogen dus gerust zeggen, dat Drosera de gevangen in- 

 secten evenzoo verteert, als een dier zijn voedsel. 



En dat werkelijk dit verteren van insecten tot de voeding 

 belangrijk bijdraagt, daarvan heeft men zich eveneens door 

 rechtstreeksche proeven overtuigd. Hiertoe kweekte men Dro- 

 sera's in twee partijen , die men vooraf zoo gelijk mogelijk 

 uitgezocht had en voortdurend in gelijke mate van licht , warmte 

 en vochtigheid voorzag. Beide groepen bevonden zich in een 

 ruime, doch afgesloten omgeving, zoodat zich geene insecten 

 op hare bladeren konden neerzetten. 



Nu werden de bladen der eene groep van tijd tot tijd be- 

 deeld met kleine insecten , stukjes vleesch of gekookt eiwit , 

 terwijl die der andere groep dergelijk voedsel nooit ontvingen. 

 Het gevolg was, nadat men dit eenige maanden voortgezet 

 had, dat de planten der eerste groep zich zichtbaar krachti- 



