198 DE INSECTENETENDE PLANTEN. 



ger ontwikkelden dan die der tweede; zij droegen meer bla- 

 deren , meer en grooter bloemtrossen en brachten ook rijke- 

 lijker vruchten en zaden voort. Er was dus geen twijfel aan, 

 of het door de bladeren opgenomen organische voedsel had den 

 groei en de ontwikkeling der planten krachtig bevorderd. 



Wanneer men in de vrije natuur de bladen der Drosera's 

 nauwkeurig onderzoekt , zoo gebeurt het niet zelden , dat men 

 ze om een prooi gesloten vindt. Veel menigvuldiger komt het 

 echter voor, dat overblijfselen van gestorven insecten op de 

 geheel geopende bladen liggen. Klaarblijkelijk zijn het de on- 

 verteerbare deelen van vroeger gevangen en uitgezogen diertjes. 

 Dikwijls dragen alle bladen van een plant zulke overblijfselen 5 

 enkele malen vindt men op één blad de duidelijke sporen van 

 tien of meer verschillende individu's. Meestal zijn het soorten 

 van vHegen en muggen, die aan de bladen zijn blijven kle- 

 ven 5 grootere insecten treft men er gewoonlijk niet op aan , 

 wat daaraan moet worden toegeschreven, dat deze kracht ge- 

 noeg hebben om zich weer los te maken, zoo zij toevallig 

 met de bladen in aanraking komen. 



Het groot aantal van insecten, dat de vliegenvangertjes op 

 deze wijze vangen, verbonden met het feit, dat zij ze bijna 

 geheel verteren en opzuigen, wijst er ons ten duidelijkste op, 

 dat deze dieren hun tot voedsel strekken. In deze overtuiging 

 wordt men door het onderzoek der wortels bevestigd. Andere 

 planten toch nemen haar meeste voedsel door de wortels uit 

 den grond op, terwijl slechts het koolzuur door de bladen 

 zelve aan de lucht ontleend wordt. Dat ook de vliegenvan- 

 gertjes koolzuur tot hun voeding noodig hebben, leert ons de 

 groene kleur hunner bladen. In ons vorig hoofdstuk hebben 

 wij den samenhang tusschen deze feiten leeren kennen. Daar- 

 entegen zijn de wortels der Drosera's uiterst weinig ontwik- 

 keld; zij bestaan slechts uit enkele korte dunne vezeltjes, die 

 zeer weinig vertakt zijn. Niet zelden ziet men haar niet eens 

 in aarde geworteld, doch slechts tusschen de levende plantjes 

 van het veenmos haar wortels verspreidende *, op plaatsen dus , 

 waar zij bijna in het geheel geen voedsel kunnen aantreffen. 

 Wij mogen daaruit besluiten , dat de wortels hun rol van voedsel 



