DE INSECTENETENDE PLANTEN. I99 



opnemende organen hier óf geheel verloren hebben , óf nog 

 slechts in geringe mate vervullen , terwijl hun werkzaamheid 

 door de insectenverterende bladen overgenomen is. Aan de 

 wortels blijft het opzuigen van water opgedragen, dat zoowel 

 voor den groei , als tengevolge der verdamping , noodig is. 



Men kan Drosera's op warme zonnige plaatsen kweeken , 

 zoo men de aarde, waarin zij wortelen, slechts vochtig 

 houdt. Men graaft daartoe bij voorkeur de plantjes met 

 wat aarde uit, zoodat men de wortels niet beschadigt 

 en plaatst dan deze stukjes grond in bloempotten met aarde 

 of tusschen vochtig veenmos op een bord met hoogen 

 rand dicht bijéén. Het veenmos groeit welig en zuigt 

 veel water op, waardoor het gemakkelijk is, ook de aarde 

 om de Drosera's vochtig te houden. Hoe warmer het is en 

 hoe meer de zon er op schijnt, hoe krachtiger de planten 

 groeien en hoe zekerder en sneller de bladen hunne bewegingen 

 maken. Langzaam groeiende planten zijn niet zelden zoo weinig 

 prikkelbaar , dat zij zich volstrekt niet bewegen , zoo men in- 

 secten of stukjes eiwit op haai bladen iegt. Ik zag bladen, 

 die in den loop van verscheidene dagen een stukje eiwit ge- 

 heel verteerden en opzogen, zonder een enkel kliertje te 

 bewegen. Heeft men daarentegen zeer krachtig ontwikkelde 

 planten , zoo is dikwijls een uiterst geringe prikkeling voldoende 

 om bewegingen te doen ontstaan. Hierbij valt op te mer- 

 ken, dat alleen de kliertjes voor prikkels gevoelig zijn; 

 stoffen , die , op de kliertjes gebracht , krachtig werken , zijn 

 geheel zonder invloed , zoo zij slechts met de bladschijf of 

 met de stelen der kliertjes in aanraking gebracht worden. Even- 

 eens is ook de achterkant der bladen geheel gevoelloos, daar 

 hier geen kliertjes voorkomen. Darwin legde kleine glassplin- 

 tertjes voorzichtig met een pincette op eenige roode kliertjes 

 van een blad, en zag, dat na verloop van korten tijd de stelen 

 dezer klieren zich naar het midden der bladschijf bogen , even 

 alsof het blad een insect gevangen had. Ja , het was voldoende 

 tegen een kliertje eenige malen achter elkander zacht te tik- 

 ken , om deze beweging te zien ontstaan. Een stukje van een 

 hoofdhaar van een mensch , zóó klein , dat het slechts acht 



