204 DE INSECTENEÏENDE PLANTEN. 



De toegeslagen bladhelften zijn daarbij eenigszins hol ge- 

 worden, als om ruimte voor een prooi te laten. 



De geheele bovenvlakte van beide bladhelften is met kleine 

 roode kliertjes bedekt, die in rustenden staat geen vocht af- 

 zonderen; eerst wanneer zij door verteerbare stoffen of stik- 

 stofhoudende vloeistoffen aangeraakt worden, scheiden zij een 

 vocht af, dat, even als bij Drosera , onder deze omstandigheden 

 zuur is , maar in veel grootere hoeveelheid te voorschijn treedt. 



Heeft men een levende plant van Dionaea met nog geopende 

 bladen, zoo kan men zich gemakkelijk van het volgende, zeer 

 merkwaardige feit overtuigen. Raakt men met een naald , of 

 de punt van een potlood of eenig scherppuntig voorwerp het 

 blad aan de onderzijde aan, zoo is het als gevoelloos. Raakt 

 men de stijve haren aan den rand aan, of de middennerf, of 

 de bovenvlakte naast of tusschen de stiftjes, steeds blijft het 

 blad in rust. Ook wanneer men deze plaatsen herhaaldelijk 

 aanraakt of wrijft, heeft dit gewoonlijk geen invloed. Doch, 

 zoodra wordt niet een der genoemde stiftjes ook nog zoo voor- 

 zichtig aangeraakt, of terstond slaat het geheele blad toe. Het 

 blijkt dus, dat op deze wijze alleen deze stiftjes prikkelbaar 

 zijn. Komt nu een insect op het blad, zoo zal het van zelf 

 een of meer dezer stiftjes aanraken, het blad sluit zich en 

 het diertje is gevangen. Vrij groote insecten en andere gelede 

 dieren werden in deze bladen in gevangen toestand aangetrof- 

 fen, zoo bv. springkevers , spinnen en pissebedden. Over het 

 algemeen schijnt Dionaea meer kruipende dan vliegende dieren 

 te vangen* terwijl omgekeerd de prooi der Drosera's juist vooral 

 in vHegen bestaat. 



Om het gevangen dier beginnen de kliertjes weldra een zuur 

 verterend vocht af te zonderen, dat het dier spoedig doodt, 

 daar het de geheele ruimte tusschen de beide bladhelften rij- 

 kelijk aanvult. Eerst werken alleen de door het insect aange- 

 raakte kheren , doch de verspreiding van het vocht prikkelt 

 ook de verder en verder afgelegenen tot krachtige medewer- 

 king. Langzamerhand lossen de verteerbare deelen van het 

 dier op en slechts de onverteerbare huid blijft over. Het af- 

 gezonderde vocht wordt met de verteerde stoffen door het 



