. 23 
dat uitsluitend papieren hulzen waren meegenomen, die in het natte 
Nieuw-Guinea natuurlijk opzwollen, en tot ergerens toe in de ge- 
weren klemden om niet te spreken van het totaal onbruikbaar wor- 
den wegens vocht in ’tslaghoedje. Ten tijde mijner uitzending 
evenwel waren koperen ejectorhulzen nergens in Indië te krijgen 
geweest, terwijl tijdgebrek en bootwerkersstakingen iedere bestel- 
ling uit Europa onmogelijk hadden gemaakt. Ook wat betreft de 
geweren zelf zou Fortuna niet volledig op onze hand zijn! Het 
Cal. 36 nl. voldeed best en was ’t geliefkoosd wapen van mijn 
jager-praeparateur (wellicht een uiting van gemakzucht, aangezien 
alle patronen eender waren en de man dus niet vóór elk schot de 
meest geschikte lading behoefde uit te zoeken. Wèl vrees ik, dat 
zoodoende veel vogels onnoodig verloren geschoten zullen zijn, 
maar een feit was ’t, dat de man van alles en nog wat wist thuis 
te brengen, hetgeen in de gegeven omstandigheden toch maar als 
’t voornaamste gold). Ook het Belgische Cal. 16 beantwoordde aan 
de gestelde verwachtingen, totdat in de bergen, na dagenlang in 
den regen te zijn meegedragen, het hout van de lade dusdanig zwol, 
dat ’t mechanisme niet meer wilde functioneeren. Na verwijdering 
van de safe-innchting evenwel kon ’twapen, zij 'tdan ook met 
kleine, onbeduidende haperingen, tot 't einde toe weer dienst doen. 
Grooter misère heb ik daarentegen met ’t Amerikaansche, ’t reserve- 
geweer, beleefd. Om te beginnen bleek de korte loop van onwaarde, 
aangezien toch ’tin de vlucht schieten in een tropische wildernis 
practisch tot de hooge uitzonderingen behoort, maar erger was, dat 
de beide slagveeren veel te zwak bleken te zijn, tengevolge waarvan 
een groot aantal patronen, die later in ’t Belgische geweer zonder 
haperen afgingen, in het Amerikaansche bij herhaling ketsten. 
Dewijl hieraan niets te verhelpen viel, werd dit geweer weldra als 
onbetrouwbaar hulpmiddel der ornithologie afgekeurd, en voor ’t ver- 
volg uitsluitend door den insectenvanger op diens bosch-excursies 
meegedragen, met de bedoeling om bij eventueele ontmoeting met 
Papoe's niet geheel ongewapend te schijnen, een goede voorzorg, 
die achteraf beschouwd nooit noodig is geweest, maar die tenslotte 
voor ’tgeweer zelf noodlottig is geworden. Eens, tegen 'teinde 
van November n.l., wederom op excursie zijnde in ’t modderige 
oerwoud, kwam de mantri onverwachts te vallen, en brak onder 
zijn gewicht het geweer in de greep door midden. 
17. Mocht ik nu naderhand, na al de opgedane ervaringen, 
ooit iemand komen te ontmoeten, die op zijn beurt doende is, zich 
voor een verzamelreis naar Nieuw-Guinea voor te bereiden, dan 
