25 
maal. Verscheidene morgens, als ’t niet regende, heb ik in mijn 
boomstelling op den loer gezeten, rustig de argeloos nabij komende 
gasten observeerende, en zoo nu en dan mijn slag slaande. Eén 
kaal omhoog stekend takje, ’t allerhoogste trouwens, was de meest 
geliefde zitplaats voor groot en klein; in de horizontale takken 
daarentegen kwamen veeleer de hongerigen op bezoek ; men zag er 
honingzuigers, uiterst beweeglijk, en schitterend door metaalglans ; 
dusgen. „„honingeters’’, daarentegen kalm de twijgjes afzoekende 
naar sprinkhanen, en met een effen bruin, kleurenloos gevederte; 
béos, druk en luidruchtig in hun haast kakelbonte pak; parkieten, 
eindeloos schreeuwend of coquetteerende; boschijsvogels, als ern- 
stige denkers tijden lang doodstil zittende, maar dan plotseling op 
de plaats omdraaiende, en onder ’t wippen met den bruinen staart 
een luid, onharmonisch geroep voortbrengende, dat onmiddellijk 
door een soortgenoot in de nabijheid werd beantwoord; groene, aan 
de borst schelbonte duifjes, die onmiddellijk tusschen ’t gebladerte 
verdwenen, dank zij de schutkleur van hun rug; drongo’s en 
vliegenvangers, gewoonlijk een paar soorten dooreen, met hun van 
ouds bekende allures, en ten slotte ook ’t wijfje van den gewonen 
paradijs, waarvan, naar men zeide, in de buurt van Pionierbivak 
niet veel oude mannetjes meer te vinden waren. Toch heb ik er 
menigmaal hun helderen roep gehoord en de jonge mannen er ook 
herhaaldelijk gezien, al gaven ze weinig kans om door de binocle 
in hun doen en laten geobserveerd te worden. Desondanks is me 
dit enkele malen gelukt, als ze met guitige bewegingen door de 
boomorchideën heen en weer sprongen en met hun lichtgele oogen 
alle hoekjes afzochten naar rupsen en zaden. Hoe scharminkelig zijn 
daarbij vergeleken, de vodden die de „„vogeljagers’’ van hun prach- 
tig gevederte maken en die ze nog onder den naam van huiden” 
in den handel weten te brengen, bebloed, stuk gesneden en ver- 
fomfaaid, mgeschrompeld en veelal uit veeren van meerdere exem- 
plaren samengesteld ! 
Jammer genoeg heb ik niet lang meer van mijn uitkijkplaatsje 
kunnen profiteeren ; de dag van vertrek brak spoedig aan. 
18. Voor ’t verpakken der vogel- en zoogdierhuiden had ik 
twee zeer groote (30 x 50 x Oo c.M.) en tien veel kleinere blikken 
trommels laten maken, elk in een sterke en goed passende houten 
kist. De kleine blikken konden met kleefpleister, dan wel middels 
soldeeren worden afgesloten tegen vocht. Ook deze uitrusting bleek 
méér dan toereikend te zijn en voldeed, afgezien van enkele kleine 
gebreken, aan den gestelden eisch. 
