27 
De bosschen hier zijn rijk aan bloedzuigers en boschmijten, 
wier aanvallen menigmaal tot ’t ontstaan van zwerende voetwonden 
aanleiding gaven. 
Te Batavia-bivak stroomt de Mamberamo, uit de Meervlakte 
komende, ’tvan Rees-gebergte binnen, daarbij zijn bedding iets 
vernauwd en zijn oevers plotseling zeer steil en hoog ziende worden, 
vooral ter plaatse van de stroomversnellingen. Doordat gebergte en 
vlakte zeer scherp aan elkaar grenzen, komen in de omgeving van 
dit bivak de fauna’s van moeras en bergwoud samen, en ’t zelfde 
heeft wederom plaats in ’t verder zuidwaarts gelegen Prauwenbivak, 
alwaar ’t centrale bergland op zijn beurt zich steil uit de vlakte 
verheft. Intusschen is de Meervlakte, die haar naam dankt aan de 
onderstelling dat zij in geologische tijden door een grooten water- 
plas moet zijn bedekt geweest, vóórdat nog de Mamberamo zich 
door ’t van Reesgebergte had weten heen te breken, wederom even 
onbegaanbaar als de moerassige kuststrook, en maken milliarden 
muskieten, dat ’t verblijf er zonder grootscheepsche voorzorgen een- 
voudig onhoudbaar is. Ook hier vindt men vlak langs de oevers op 
vele plaatsen een strookje boschgrond, dat alleen bij den allerhoog- 
sten waterstand geïnundeerd wordt, doch bestaat overigens de 
geheele uitgestrektheid uit velden van riet en andere meer dan 
manshooge grassoorten, afgewisseld met al of niet dichtgegroeide 
plassen, poelen, vijvers en moerasgronden. Een doordringen in 
dezen chaos schijnt vrijwel onmogelijk, en zou voor de expeditie 
doelloos zijn geweest; op kleine schaal heb ik 'teenige malen ge- 
probeerd, maar moest, hoewel bijgestaan door soldaten met kle- 
wangs, reeds na enkele honderden meters den strijd volledig op- 
geven. Er was bovendien niet veel te halen; alleen voor de jacht 
op krokodillen en watervogels is hier menig idyllisch plekje te 
vinden. 
Op den bergachtigen (den zuidelijken) oever ligt ’t Prauwen- 
bivak, tegen een heuvel opgebouwd; opnieuw begint hier ’t zware 
oerwoud in al zijn onmetelijkheid, zooals wij ’t te Pionierbivak reeds 
leerden kennen. Inderdaad bood de avifauna er ook geen in ’t oog 
loopend verschil, enkele vormen uitgezonderd, die wellicht bij 
langere nasporingen ook wel in ’t van Rees-gebergte zullen worden 
gevonden. Geheel anders wordt ’t daarentegen als men dieper in 
‘t gebergte doordringt, en vooral op grooter hoogte (Prauwenbivak 
ligt nog geen roo M. boven zee). Op ongeveer rooo M. hoogte (een 
juiste grens is niet op te geven) ziet men langzamerhand wat meer 
mos optreden, en op 14oo M., soms reeds eerder, is elke stam, 
iedere tak, iedere wortel met een dik kussen dezer planten begroeid. 
