31 
makheid in het trieste, met mos behangen nevelwoud de herinnering 
opwekken aan goudhaantjes in onze pijnbosschen. Ook ’tluide, 
maar niet steeds welluidende, concert, zooals wij dat in de warme 
laagvlakte overal hooren, voortgebracht o.a. door papegaaien, 
beo’s, philemons, paradijzen en oriolen, is daarmede verstomd; 
alleen een paar parkietensoorten, die men beneden zelden aantreft, 
kaneelduiven en wat kleine zangers geven hier den toon aan. Komt 
men nog hooger, boven 2000 M., dan laat ook de kaneelduif ons 
in den steek, en bij 3000 M. en hooger zijn slechts enkele weinige 
‚‚pietjes”’ ’teenige wat men ziet of hoort. 
Zooals bekend is Guinea, hoewel alles behalve een 
„Paradijs zinde (verre van dat!!) bijzonder rijk aan de naar 
dat idyllische oord genoemde vogelen; toch nemen deze dieren in 
de natuur geenszins een overheerschende plaats onder de ornis in, 
maar kan dit laatste wèl gezegd worden van enkele andere groepen, 
te weten de duiven, de papegaaien (incl. parkieten), de Meli- 
phagidae en de vliegenvangers, terwijl de ijsvogels zich even- 
min onbetuigd laten. Veel lawaai wordt er bovendien gemaakt door 
een tweetal klauwierachtigen van ’tgenus Cassicus. In dat 
opzicht stemmen alle reizigersberichten uit de diverse deelen van 
dit onmetelijk groote land overeen, en de wetenschappelijke col- 
lecties wijzen ’t bovendien ten duidelijkste uit. 
Gaf ik in mijn vorig opstel reeds een korte beschrijving van 
het doorreisde gebied, ditmaal moge er een kaartje aan worden 
toegevoegd, waarop ik àl ’t overbodige achterwege liet. Ter ophel!- 
dering diene, dat de voet van ’t heuvelland, noordelijke uitlooper 
van ’tvan Rees-gebergte, is aangeduid door de stippellijn A-B, 
terwijl tusschen de stippellijnen C-D en E-F de ,,Meervlakte”’ be- 
sloten ligt. Al ’toverige is bergland. Het kruisje 3500 is de berg, 
die in de wandeling den naam ‚,Doormantop”’ draagt. 
1. CORVIDAE, 
Reeds in deze eerste familie zien wij een in ’toog loopend 
verschil met de zuidkust, en ook met Manoekwari (Vogel 
kop) want de bekende zwarte kraai Corvus orru, met haar 
parelgrijze oogen, die ik zoowel op de uit- als op de thuisreis in 
de hoofdplaats van ’t Gewest waarnam, en die ook aan ’t Zuidstrand 
algemeen moet zijn, werd door onze expeditie nergens in ’t geheele 
Mamberamo-gebied opgemerkt, evenmin als C. enca, die men 
wel eens, m.i. ten onrechte, voor Nieuw-Guinea opgegeven 
vindt. Meer westelijk in den Archipel wordt orru door de nog 
veel algemeenere macrorhynchus, die een bruine iris bezit, 
