33 
2. PARADISEIDAE. 
Van de paradijsvogels in den ruimsten zin des woords waren 
slechts g soorten in de collectie vertegenwoordigd (Wollaston 
had er 13), twee van deze ieder door slechts één voorwerp, en een 
derde door 1% en 1Q. 
’t Meest aan vervolging blootstaande, maar tevens ook de 
algemeenste is de gewone Parad:sea minor, de boeroeng 
koening”’ (= gele vogel), zooals hij al spoedig bij de expeditie 
heette. Geen deelnemer aan den tocht, die niet verzot was op dit 
‚haast vulgaire sieraad, en groote speelschulden onder de inlanders 
werden er mede te niet gedaan. Geen wonder ook, dat de meeste 
exemplaren, door expeditieleden en Dajaks geschoten, in particu- 
lier bezit verhuisden, doch kon voor de collectie toch een behoor- 
lijke serie worden bemachtigd, omvattende $ & in ’t vrouwelijke 
(Geugd-)kleed, andere weer, kort vóór ’tdóórkomen der sierlijke 
okselpluimen, of wel voorwerpen in ’'t2de of 3de levensjaar, bij 
wie nog slechts een mager plukje sierveêren te voorschijn komt ; 
en tenslotte twee oude & & in vol ornaat, die ik zelf ’t geluk had, 
omlaag te halen. Het toeval wilde nl. dat ik op mijn terugtocht 
uit ’tgebergte, ontdekte, dat ’tpad leidde langs een speelboom 
dezer dieren, niet ver ten zuiden van de Doorman-rivier. Het 
zal ongeveer 8 uur in den morgen zijn geweest, toen ik, moeizaam 
een steile boschhelling opklimmende (*t‚‚pad”’ liep n.l. herhaal- 
delijk op en af), getroffen werd door ’t luide geroep van paradijzen, 
hetgeen weliswaar op zichzelf niets bijzonders is, want men verneemt 
hun heldere stem letterlijk, haast overal, doch ditmaal weerklonk 
't van alle kanten, en uit meerdere kelen tegelijk. Daar 't nog vroeg 
was, en wij tegen den middag in een bivak zouden komen, waar 
eventueel gepraepareerd zou kunnen worden, legde ik den rugzak 
af, kapte eenige merken in de boomen, teneinde ’t paadje terug te 
kunnen vinden, en begon naar de opgewonden zangers te zoeken. 
Aanvankelijk was ’t weer ’t oude liedje: ‚ongedurig heen en weer 
vliegen in de boomtoppen, steeds door ’tdikke bladerdak voor 
toog verborgen blijvende, en, door telkens weer in een anderen 
boom te fluiten, den jager ’tspoor herhaaldelijk bijster makende’, 
maar op een gegeven oogenblik kreeg ik door een opening in ’t 
gebladerte zicht op een zeer hooge boomkroon waarin zich een geel 
propje bewoog. De triaeder-binocle werd te hulp geroepen, en deed 
mij een prachtigen paradijs bewonderen, zittende op een horizon- 
talen tak dicht nabij den hoofdstam. Wat ik in de volgende oogen- 
blikken te zien kreeg, valt moeilijk te beschrijven. Men zal zich 
