34 
wellicht in het vroegere gebouw van ’t Rijks-museum te Leiden 
het trapportaal herinneren op de eerste étage, alwaar men zich, 
den trap opkomende, onmiddellijk geplaatst zag tusschen een paar 
kasten, waarin de geheele vogelweelde van Nieuw-Guinea en 
Ar ore-eiliamtdiemss&van. Weantome' oe tBiaft am tas baars en 
Misool a.h.w. vereenigd scheen, een gansche schat van para- 
dijzen, de wijfjes teruggedrongen en op den achtergrond, de man- 
nen des te meer plaats innemende door hun pronken. Welnu, een 
dergelijk gezicht leverde mij hier de speelboom op. Want ’t was 
inderdaad zulk een boom, waarin zich ’s morgens en tegen ’t avond- 
uur de levenslustige schare vereenigt, om er te zingen en te dansen, 
of om er de grimassen van anderen te bewonderen. Telkens vlogen 
er vogels af en aan, of zaten elkander in de takken na, terwijl er 
continu naar schatting ro à 20 in den speelboom bleven. Of er QQ 
bij waren kon ik door de enorme hoogte van de kroon niet zien, 
maar wel bestond de groote meerderheid uit vogels in een sober 
pakje, hoogstwaarschijnlijk Jonge mannen. Onder luid gekwinkeleer 
werd er op spreeuwenmanier met de vleugels geklapt, terwijl dan 
bij de ouden de pronkveêren werden opgezet, en zoo ver mogelijk 
uitgespreid. Nauwelijks was er eentje daarmee bezig, waarvoor 
gewoonlijk dezelfde horizontale tak diende, of een andere, zoo 
mogelijk nòg mooiere kwam schrijlings aangehuppeld, den eersten 
verjagende en diens plaats voor een tijdje innemende. 
Natuurlijk heb ik ’t grootsche schouwspel, ’t meest imposante 
op ornithologisch gebied, dat ik ooit in mijn leven zag, eenigen tijd 
staan bewonderen, hoewel met een pijnlijken nek, steil naar boven 
kijkende, maar moest tenslotte mijn weg vervolgen, na eenige 
pogingen te hebben gewaagd, om wat goeds voor de collectie te 
bemachtigen. Niet minder dan 6 schoten bleven in den enorm 
hoogen boom volledig zonder uitwerking, maar ten slotte schoot ik 
wt de omringende, iets lagere woudreuzen, de beide & $, waarvan 
hierboven sprake was. De dieren lieten zich n.l. door ’t schieten 
niet verdrijven, doch bleven vlak in de buurt, voorzoover ze niet 
terstond weer naar de speelplaats terugkeerden. 
Zooals reeds gezegd, hoort men den paradijs nagenoeg overal; 
in de Meervlakte natuurlijk minder, wegens ’t ontbreken 
aldaar van aaneengesloten zware wouden, en ook niet op de hoogere 
berghellingen voorzoover deze dagelijks in mist gehuld zijn. In 
de Swarthvalleien, die op 12oo M. hoogte liggen, maar 
waar een geheel ander, en wel een zonnig klimaat schijnt te heer- 
schen, is Paradisea minor daarentegen wederom een zeer 
gewone verschijning. Aan de Zuidkust, in ’tstroomgebied van de 
