36 
doet, te zorgen, dat deze vrijwel eenige bron van inkomsten van 
’t Gewest Nieuw-Guinea, in de verre toekomst niet kan 
opdrogen. 
De eenige vogels, waar ik een zwaar hoofd im heb, zijn de 
diverse soorten kroonduiven, niet zoozeer voor binnen afzienbaren 
tijd, maar wel voor over ettelijke eeuwen. De waardevolle (+ f 5—) 
kroon dragen deze vogels ’tgeheele jaar door in beide sexen, en 
daarbij hebben zij zulk een smakelijk vleesch, en laten ze zich zóó 
gemakkelijk verschalken, zoowel met ’t geweer, als ook met strik- 
ken, dat hun laatste uur onherroepelijk geslagen zal hebben, zoodra 
Nieuw-Guinea eenmaal door westersche immigranten zal zijn 
bevolkt, en in cultuur gebracht. 
Niet geheel buiten gevaar zijn ook de egretten. Vogeljagers 
vertelden ons, dat zij na afloop van den paradijsvogeltijd wel eens 
opzettelijk naar het meer Rombebai nabij de Mamberamo- 
monding gingen, teneinde daar zilverreigers te schieten, en dat de 
veêren + f 1500.— per K.G. opbrachten, maar dat zij daarvoor 
ongeveer 400 vogels moesten dooden. Of zich nabij genoemd meer 
een nestkolonie bevindt, is mij niet bekend; in ieder geval kan ’t 
bedrijf op de rivier zelf onmogelijk loonend zijn, aangezien de 
dieren aldaar veel te weinig talrijk voorkomen. 
Voor de andere modevogels, de tallooze paradijssoorten (be- 
halve de reeds besproken P. minor) behoeft men, althans in ’t 
Mamberamo-gebied, geenszins bezorgd te zijn, en aldus is 
‘t waarschijnlijk ook in geheel ‘toverige Nieuw-Guinea ge- 
steld. In ’t jaar 1920 was de uitvoer, en daarmede ook de vangst, 
van meerdere zeer in trek zijnde soorten verboden. Voor opstapeling 
behoeft men in zulk een tijd niet te vreezen, aangezien de Papoe, 
die de vogels schiet, ze zelf onmogelijk bewaren kan, bij gebrek 
aan eenige kennis van museumtechniek, en ook omdat hij half 
nomadisch leeft. Bij zijn periodieke verhuizingen worden lastige 
impedimenten achtergelaten, zelfs de anders zoo zorgvuldig be- 
waarde beenderen zijner voorouders. Zoo ook vonden wij in een 
tijdelijk verlaten nederzetting tamme papegaaien kalm aan hun lot 
overgelaten. De Chineesche handelaar staat onder strenge contrôle, 
daar aan ’t einde van elk seizoen zijn overgebleven stock wordt 
geregistreerd. Dat de verboden vogels ook inderdaad niet verhan- 
delbaar zijn, bleek wel uit de kwistigheid, waarmede te P1ionter- 
bivak de veêrenjagers enkele onrechtmatig door de Papoe’s 
binnengebrachte palingo’s aan gegadigden ten geschenke gaven. 
In ’t door de expeditie bereisde gebied komt de groote P a ra- 
diseanovae-guineae niet voor. De meest algemeene is na 
