DA 
P. minor zekerlijk de fonkelroode Cicinnurus regius; te 
Pronierbivak werden uitsluitend @ @ bemachtigd, naar men 
zei een gevolg van de vogeljacht, maar te Prauwenbivak wist 
mijn jager-praeparateur herhaaldelijk fraaie stukken buit te maken. 
Zelf heb ik dezen kleinen vogel meermalen gehoord, doch slechts 
ééns gezien ; gewoonlijk houdt hij zich boven in de boomen op, en 
ontsnapt zoodoende gemakkelijk aan de waarneming. In de collectie 
bevond zich één & mm ’t vrouwelijke kleed, waarin enkele roode 
veêrtjes te voorschijn kwamen. Ik beken gaarne, dat ik de QQ 
reeds maandenlang bezat, zonder ook maar een oogenblik te ver- 
moeden, dat ’t paradijsvogels waren. lets dergelijks geschiedde 
met 'tQ van Lophorinasuperba, 'teenige exemplaar dezer 
soort, dat (twas in bivak 1450) wij konden verkrijgen, en ’t welk 
zóó sprekend gelijkt op de wijfjes eener aldaar vrij talrijke P a r o- 
t1ia-soort, dat wij niet vóór onzen terugkeer te Buitenzorg tot de 
ontdekking kwamen, met een geheel anderen vogel te doen te 
hebben. De Parotia-mannen dragen in leven a.h.w. een fluweel- 
zwarte péêlerine van los afhangende veêren; de wijfjes en jonge 
mannetjes zijn gedekt van kleur, o.a. zooals de houtsnip ; alleen de 
gele iris, alsmede de vreemde inplanting van eenige kopveêrtjes 
geven te denken, maar weinig vermoedt een oningewijde, dat er 
bij die bescheiden figuur zulk een schitterend mooie wederhelft 
behoort. De Parotia’s zwerven in kleine gezelschappen, luid 
schreeuwende, en voortdurend van tak op tak, en van boom op boom 
springende, door ’t oerwoud. Ter weerszijden van den kop hebben 
de $$ 3 lange draadvormige veêren, eindigende in een klein 
vaantje. De keel schittert in paars en bronsgroen. Op den schedel 
had onze soort een goudglimmend plekje; bij den iets grooteren 
vorm uit ’t Arfak-gebergte is dit plekje zilverglanzend. 
Een volgende zeer ‚en vogue” zijnde paradijs is de palingo, 
Seleucides ignotus, met zijn wollig gele okselvederen, die 
na den dood binnen enkele jaren totaal verbleeken, en waarvan er 
steeds een vast aantal zich tot hoornige, stijve en voorwaartsgebogen 
stangen verlengt. Ook deze vogel is sterk sexueel dimorph, en de 
‘jonge mannen, die weer met ’t vrouwelijke gevederte hun leven 
beginnen, maken in de volgende jaren alle mogelijke overgangen 
door. Zulke onuitgekleurde voorwerpen verzamelden wij in de beide 
groote bivaks. Zij zijn overal nogal schaarsch, en slechts bij toeval 
onder schot te krijgen. 
Veel minder ‚„opgedirkt’”’, en waarschijnlijk een nòg meer 
teruggetrokken oerwoudvogel dan de vorige soorten is Drepa 
nornis bruyni, met zijn sikkelvormigen snavel. Slechts twee 
