38 
voorwerpen vermocht ik achter P1ionierbivak te bemeesteren, 
zeer toevallig een Q en een &. 
De overige 3 paradijzen onzer collectie zijn soorten zonder 
handelswaarde, ’tzijn de dusgenbamde ,,Cat-bird’’, Aeluroe- 
dus stonei, en twee soorten van ’tgenus Manucodia. De 
eerst genoemde dankt zijn naam aan ’t eigenaardige, eenigszins 
blazende geluid, dat hij gewoonlijk voortbrengt ; ik heb hem althans 
nooit anders hooren doen. Hij houdt zich gaarne op in ’t onderhout 
en ’tlagere geboomte en behoort wel allerminst tot de zeldzaam- 
heden. Zijn rug is grasgroen, zijn borst als die van een zanglijster, 
de bovenkop lichtbruin en de iris 1ets in ‘troode trekkende; beide 
sexen zijn gelijk. 
De Manucodia’s, waarvan een drietal species bekend zijn, 
hebben alle een egaal staalblauw kleed, waarop, afhankelijk van 
de soort, lichtere en donkerder nuanceeringen kunnen voorkomen. 
Zonder vergelijkmateriaal is de determinatie niet gemakkelijk. Beide 
sexen zijn wederom van dezelfde kleur. Van de ééne onzer twee 
soorten bezaten wij slechts één enkel voorwerp uit Prauwen- 
bivak;-de andere daarentegen is overal zeer algemeen, en zwerft 
zelfs in kleine gezelschapjes rond, meermalen zeer laag bij den 
bodem. Aangeschoten zijnde, laten zij op gaaien-manier een erbar- 
melijk geschreeuw hooren, maar ook bij leven en welzijn klinkt hun 
stemgeluid verre van melodieus. Wie ’t niet weet, zou deze vogels 
niet spoedig tot de groep der paradijzen rekenen; eerder toonen 
zij in bouw en kop-bevedering overeenkomst met de spreeuwen, en 
onder deze met de beo’s. De bloedroode iris zou ook in spreeuwen- 
richting kunnen wijzen. 
EULABETIDAE. 
In deze groep is de expeditie niet bijzonder gelukkig geweest, 
aangezien slechts ééne soort glansspreeuw, en ééne enkele soort 
beo werden verzameld. Of er niet, evenals aan de zuidkust, méér 
soorten in ’t Mamberamo-gebied vóórkomen, weet ik niet. 
maar hoogstwaarschnijlijk zouden wij er dan toch wel eens iets van 
hebben bemerkt; spreeuwen zijn nu niet bepaald vogels, die zich 
gaarne aan ’t gezicht onttrekken, of die bij preferentie de duisternis 
plegen op te zoeken. De verzamelde soorten zijn Calornis 
metallica en Mino dumonti. Eerstgenoemden vogel zagen 
wij ook op A m bon zeer talrijk, doch behoorden, naar ik meen, de 
glansspreeuwen, die te Manoekwari bij troepen tusschen de 
huizen rondvlogen, tot eene andere, minder glanzende soort. Jam- 
mer genoeg had ik op die plaats geen gelegenheid, nog ’teen en 
