39 
ander ter identificatie buit te maken. Van Cal. metallica was 
er niet ver van Pionierbivak een kleine nest-kolonie in een 
zeer hoogopgaanden boom, naar schatting tusschen ro en 20 nesten, 
uit welke nest-kolonie onze eerste exemplaren werden geschoten. 
Het broeden was toen (Juni), te oordeelen naar de ovaria der QQ 
nog niet in vollen gang. Bovendien zag men de vogels alleen laat 
in den middag, maar dan ook met veel rumoer bij de nesten bezig. 
Tijdens onzen terugtocht in December zocht ik den boom opnieuw 
op ; de nesten waren afgebroken en aan andere takken van denzelf- 
den boom opnieuw gebouwd; de vogels zelf gedroegen zich nog 
precies als in Juni. Mogelijk waren zij dus aan een tweede broed 
bezig, mogelijk ook was ’teen ander partijtje, dat nu de kolonie 
bevolkte, aangezien men terzelfder tijd geheele troepen dezer 
vogels, in gezelschap van hunne volwassen, maar nog 't jeugdkleed 
dragende jongen (ook in de Meervlakte) kon zien rondzwerven. De 
nesten hingen loodrecht boven een riviertje, ongeveer 25 à 30 M. 
hoog, en waren, voorzoover te zien was, buidelvormig. Dit nestelen 
op de manier van troupialen was te eigenaardiger omdat de glans- 
spreeuw van Java en Sumatra een holenbroeder is. 
De Nieuw-Guinea-beo (Mino dumonti) is kleiner 
dan de westelijke vormen, en mist de wanglellen, inplaats waarvan 
hij slechts een groote naakte plek rondom ’toog heeft, dicht bezet 
met korte, draadvormige, heldergele wratjes. Hij is een van de 
grappigste vogels van ’t oerwoud, door de buiksprekerige geluiden, 
die hij, heimelijk in een boomkroon verborgen zittende, weet voort 
te brengen. Onmiskenbaar, daar was elkeen ’t over eens, riepen de 
dieren in eindelooze herhaling ’t woord ‚„apekop’’, maar van zulke 
mooie en guitige dieren kon men zoo’n scheldpartij wel verdragen. 
Gewoonlijk zag men ze in kleine gezelschappen van 4 of 6, in een 
boomtop naar vruchten zoeken ; ook waagden ze zich wel eens boven 
de rivier als de haften zwermden, teneinde hun deel daarvan te be- 
twisten aan de visschen, de bijeneters, spitsvogels en Haliasturs. 
Ook Calornis kwam dan geregeld op ’tappèl. In ’t gebergte 
komen zij niet voor; ’tzijn echte vogels van ’t warme oerwoud; te 
Manoekwari waren zij eveneens zeer talrijk, en aldaar in ’t 
minst niet schuw. 
DICRURIDAE. 
Slechts ééne soort drongo werd buitgemaakt nl Chibia 
carbonaria, maar deze dan ook in een aantal exemplaren, en 
uit beide de groote bivaks. ’t Is een zwarte vogel met staalblauwen 
glans, en niet, zooals de Javaansche Buchanga’s, een bewoner 
