41 
Terloops zij vermeld, dat wij op laatstgenoemde plaats geen 
musschen aantroffen. De vestiging is waarschijnlijk nog te nieuw, 
en ook wel wat ver van Ambon, den oostelijksten( ?) musschen 
post, verwijderd. 
MOTACILLIDAE. 
Een gele kwikstaart, gewoonlijk in een indifferent kleed, werd 
hier en daarin de Meervlakte en aan de Doorman-rivier 
opgemerkt. Bijna steeds waren ’t eenzame voorwerpen. 
MELIPHAGIDAE. 
De honing-eters vormen een integreerend deel van N ie u w- 
Guinea’s avifauna. Dat zij uitsluitend van nectar zouden leven, 
durf ik in twijfel te trekken ; meen mij althans te herinneren, meer- 
malen insecten, tot zelfs flinke sprinkhanen, in hun maag te hebben 
gevonden. De meeste soorten zijn bruin- of groenachtig gekleurd, 
met een zwavelgeel of goudglanzend plekje achter ’t oor, en gelijken 
zoodoende sterk op elkander. De dicht- en pluizig bevederde rug 
doet in enkele gevallen aan ’tgenus Pycnonotus denken. 
Steeds kan men de dieren vinden in rijkelijk bloeiende boomen, 
veelal zelfs in troepen; alleen de monniksvogel, Philemon 
novae-guineae, met zijn gedeeltelijk naakte, zwarte kophuid, 
de grootste van allen, blijft altijd in paren. ’tls een luidruchtige 
boschvogel, dien men elken morgen, en ook in den laten namiddag 
in de boomkruinen kan hooren roepen, tamelijk gevarieerd, en aan- 
vankelijk niet onaardig, maar op den duur toch vrij vervelend. Man 
en wijf roepen veelal door elkander, of wel de een valt den ander 
bij. Somtijds viel ’tmij op, dat zij, vele malen achtereen, en op 
vragenden toon, ’t woord ‚,„morgen’’ zeer duidelijk riepen. De 
dieren zijn geenszins schuw, maar leven hoog en verborgen, en 
zijn buitengewoon taai. In ’t gebergte ontbraken zij; in ’t plaatsje 
Manoekwari bleken ze daarentegen tot de gewoonste dieren 
te behooren, evenals ze ook steeds te Prauwen-en Pionier- 
bivak te vinden waren. 
Zoolang de munitie-voorraad zulks toelaat, doet de Guinea- 
reiziger verstandig, zoo veel mogelijk Meliphagidae te schie- 
ten, aangezien het aantal soorten zóó groot, en ’t onderlinge verschil 
veeal zóó weinig in ’toogloopend is, dat men de vogels tusschen 
‘tgebladerte zeer moeilijk determineeren kan, en men zoodoende 
een voorwerp eerst met de collectie dient te vergelijken, alvorens te 
kunnen uitmaken, of men met een nieuwe, dan wel met een reeds 
verzamelde species te maken heeft. 
