44 
een lijster, die in de bosschen van de vlakte en ’t lagere bergland 
geenszins zeldzaam zijn, integendeel overal ontmoet worden, in 
gezelschapen door ’t oerwoud zwervende. Veelal wagen zij zich in 
‘t onderhout. Hooger zittende voorwerpen kan men gemakkelijk 
aanzien voor ’t Q van Paradisea minor. De zwart-bruinbonte 
Rh. nigripectus schijnt in 't Magnberamo-gebied te 
ontbreken. 
ARTAMIDAE. 
De eenige buitgemaakte en waargenomen soort is, zooals van 
zelf spteekty Aralrentsc Ogragt eri —leweoistbemuss= keudo: 
pygialis), dezelfde van Java. Ook op Guinea is zij buiten- 
gewoon talrijk, maar zulks alleen in onze bivaks en boven de groote 
rivieren, als zijnde de eenige open terreinen. Hoewel een uitstekend 
vlieger zijnde, waagt deze A rtamus zich toch niet hoog in ’t ge- 
bergte, (misschien alweer een insecten-kwestie), hoewel er in den 
Arfak een andere soort juist op groote hoogte moet zijn gevonden, 
(en hoewel er boven de 3000 M. zeer veel gierzwaluwen, dus ook 
insecten-eters rondvliegen). Veelvuldig broedt de vogel langs de 
rivieroevers, zoowel in struiken, die in ’t water groeien, als ook in 
omgevallen doode boomen. Een legsel van 3 roodgevlekte eieren 
werd in de Meervlakte verzameld. ’t Nest wordt los en slordig 
van een handvol plantenworteltjes vervaardigd. In Pionier- 
bivak viel ’tmij op, dat de oude vogels meermalen op de manier 
van onze boerenzwaluwen in een boom zaten te neurieën ; ik twijfel 
niet, of zij zullen dat op Java ook wel doen, doch ontbreekt mij 
daar de tijd tot ’tdoen van geregelde waarnemingen. 
TIMELIIDAE. 
Weinig op den voorgrond tredende vogels, die zich liefst in 
struiken en dichtere vegetatie verborgen houden. Of de collectie 
vertegenwoordigers bevatte, moet later blijken. 
CAMPOPHAGIDAE. 
Ook deze dieren nemen in de Ornis van N.-Guinea geen 
voorname plaats in. De fraaie helderrood of geel, met zwarte soor- 
ten van ’t genus Pericrocotus van de westelijke eilanden 
schijnen er volledig te ontbreken; juist dieren, die een sieraad van 
't eentonige woud zouden kunnen zijn. Van de genera Graucalus 
en Edoliisoma werden verscheidene soorten opgemerkt; de 
grootste, G. caeruleogriseaop 1400 en 1600 M. hoogte, de 
andere bijna alle in de vlakte. Graucalus houdt van open ter- 
