46 
paren, langs de rivieroevers gevonden wordt, ontmoetten wij ook 
in de stad A m bon, alwaar hij met zijn vertrouwelijkheid en zijn 
zwart-witbont gevederte volkomen de plaats inneemt van Co ps y- 
chus musicus op Java. 
Terwijl onder de vliegenvangers sexueele dimorphie slechts 
weinig voorkomt, vonden wij toch enkele zeer frappante uitzonde- 
ringen op dien algemeenen regel. Hiertoe behoorde o.a. Mona r- 
cha (= Piezorhynchus) aruensis, waarvan ’t $ felgeel 
met zwart gekleurd is, en in nog sterker mate Piezorhynchus 
alecto, waarbij ’t wijfje juist de mooiste van de twee is. Terwijl 
de man slechts één enkele kleur bezit, t. w. donker glanzend ultra- 
marijn blauw, draagt 't @ die kleur uitsluitend op den kop, en 
heeft een witten buik en kastanje-bruinen rug. De mondholte is 
bij beide sexen oranje. 
Een eigenaardige vliegenvanger, waarbij men met meer recht 
sexueel verschil verwachten zou, is Peltopsblainvillei, aan- 
gezien hij de hardste kleuren, nl. die der Duitsche vlag, op zich 
vereenigt; ’t zwart, wit en rood zijn desondanks bij beide sexen 
gelijkelijk verdeeld. Deze vliegenvanger is intusschen de eenige 
zijner familie, die bij voorkeur in boomtoppen zit te zingen, en wel 
onder malgracieus geknik met den hals en den slecht geproportio- 
neerd grooten kop; ook is hij vrijwel de eenige, die zich nooit bij 
de gemengde gezelschappen aansluit, maar wèl dikwijls onder soort- 
genooten clubjes van Io à 20 leden vormt. Hij bewoont, met de 
meeste andere soorten, de wouden in ’tlaagland. In ’t gebergte 
treft men òòk wel muscicapidae aan, doch andere species, 
dan beneden. 
HIRUNDINIDAE. 
Ten aanzien van deze groep is ’t zonderling, dat ’t M am be- 
ramogebied niet dezelfde soorten herbergt als de zuidkust. 
Natuurlijk komt Hirundo javanica overal in menigte voor, 
(in ’t binnenland minder) maar H. gutturalis, die de zuidkust 
op den trek bezoekt, en ook op Ambon zeer talrijk werd opge- 
merkt, schijnt in ’tnoorden van Guinea te ontbreken, en voor 
haar in de plaats ziet men er een soort huiszwaluw, die, naar ’t 
schijnt in ’tzuiden juist niet voorkomt. Wij zagen deze vogels 
zeer talrijk in de maanden Juni tot eind Augustus (ook enkele in de 
Meervlakte), in welken tijd zij de vleugelpennen ruiden; om 
te rusten, schoolden ze veelal samen in de kale toppen van enkele 
zeer hooge, alleenstaande boomen in ’tbivak. In December en 
Januari bleken zij verdwenen te zijn, maar waarheen? ’t Waren on- 
aanzienlijke vogels met een roomkleurigen stuit. 
