47 
PITTIDAE, 
Slechts ééne Pitta kon in de collectie worden ingelijfd, af- 
komstig van Pionierbivak. Een tweede exemplaar der zelfde 
soort, dat evenals het eerste door een dwangarbeider op eigen ge- 
legenheid was gestrikt, werd, voordat zulks belet kon worden, door 
den eigenaar jammerlijk geconsumeerd. Overigens werd nooit iets 
van de aanwezigheid van grondlijsters bemerkt. Vermoedelijk waren 
de meeste door mij gebruikte strikken voor deze vogels te grof. 
CUCULIDAE,. 
Koekoeken in engeren zin bleken op Nieuw-Guinea schaarsch 
te zijn; gelukkig! niet zoozeer om de moeilijkheden, aan het prae- 
pareeren hunner huid verbonden, dan wel om het méér dan melan- 
cholieke geluid, dat de meeste Maleische soorten er op na houden. 
Geheel ontbreken deden zij er evenwel niet. Te Pionierbivak 
schoot ik enkele exemplaren eener soort Piet-van-Vliet, die 
oogenschijnlijk, ook in den zang, niet in ’toog loopend van zijn 
Javaanschen naamgenoot verschilde. Te Prauwenbivak 
hoorde ik hem zelden. Op deze plaats kwam echter een andere 
soort nogal talrijk voor, waarvan ik nooit een exemplaar te zien 
heb gekregen, maar die vooral in heldere maannachten van ver- 
schillende zijden haar droefgeestig gezang liet hooren. Mogelijk, 
doch geenszins zeker behoorde tot deze species een klein, sepia- 
kleurig, kortstaartig koekoekje, waar mijn praeparateur eens op een 
dag mee thuis kwam. — Talrijker daarentegen zijn de spoorkoekoe- 
ken, v.n.l. in de breede kragen en velden van wild suikerriet, maar 
ook wel in de wouden. Deze vogels ziet men gewoonlijk in clubjes 
van 2 of 4 bijeen langs de rivieroevers ; ze zijn meer slim dan schuw, 
en weten zich meesterlijk vlug te verbergen. Een in den vleugel 
getroffen dier is zoodoende zelden terug te vinden. Doordat zij zeer 
behendig door de struiken en over den grond weten te sluipen, ze- 
raakten zij eenige malen in onze strikken. Er zijn twee soorten: de 
grootste van beide, Centropus menebiki is verreweg de 
algemeenste ; zijn zwaar stemgeluid, dat men dikwijls te hooren 
krijgt, werd wel eens voor dat van den casuaris versleten. De veel 
kleinere C. bernsteini, die evenals eerstgenoemde in hoofd. 
zaak zwart gekleurd is, en zich óók grootendeels met sprinkhanen 
voedt, komt veel minder talrijk voor. Eens heb ik een in aanbouw 
zijnd nest gevonden. Het lag op manshoogte in ’t wilde suikerriet, 
was kogelvormig en geheel van rietbladeren gemaakt. Slechts één 
voorwerp dezer soort werd verzameld. 
Rest ons een enkel woord over Scythrops, den koekoek 
