48 
met den zwaren snavel, waarvan wij reeds in den aanvang, bij G y m- 
nocorax senex, gewaagden, maar van welke species helaas 
niets werd thuisgebracht. In alle bosschen van het laagland kon 
men geregeld troepjes groote vogels ontmoeten, die onder ’t vliegen 
een eenigszins gillend, hooggestemd geluid voortbrachten, om welke 
eigenschap, gepaard met hun onbestemd lichtbruine kleur en nogal 
langen staart, ik maandenlang gemeend heb, dat men hier met 
roofvogels te maken had, en wel telkens met een ouderpaar met 
een 4- of 5-tal volwassen jongen. Doordat zij inmiddels niet te be- 
naderen waren, bieef men in een onzekerheid, die feitelijk tot heden 
nog niet volledig is opgelost. Aan roofvogels behoeft evenwel niet 
meer gedacht te worden. Eens in ’teinde van Augustus, overnach- 
tende bij de Edi-vallen, bemerkte ik, dat zich in een hoogen boom 
achter het bivakje een groot nest bevond, waaromheen een troepje 
dezer vogels af en aan vlogen. Daar mij de gelegenheid tot prae- 
pareeren ontbrak, en ook ’t vervoer van een huid ondoenlijk zou 
zijn geweest, beperkte ik mij tot kijker-waarnemingen, en zag al 
spoedig, dat één vogel op ’tnest zat, en 2 op of nabij den rand 
daarvan. De rest van ’t gezelschap vloog bedrijvig rond in een paar 
in vrucht staande boomen in de onmiddellijke omgeving, en toon- 
den duidelijk hun groote, niet haakvormig gebogen snavels. Gesteld 
nu, dat ’t werkelijk Scythropsen waren, zooals ik stellig meen. 
dan blijft ’t raadselachtig, wat die drie koekoeken zoo langen tijd 
en zoo kalm bij het nest uitvoerden. Waren ’t daarentegen kraaien 
(Gymnocorax), bij ’t ouderlijk huis vereenigd, dan is daarmee 
niet in overeenstemming hetgeen Wollaston omtrent die vogelsoort 
schrijft: ‚,. ... which are curiously nocturnal in their habits’, en: 
‚„cawing like muffled rooks’’, want van een nachtelijke levenswijze 
heb ik, ondanks de talrijkheid der dieren nooit iets bemerkt, en 
onze roek brengt ook slechts bij uitzondering hooge tonen voort. 
Integendeel, zij waren zeer actief, den geheelen dag door, en vlogen 
meermalen zeer groote afstanden. Aan mijne opvolgers, ’t raadsel 
op te lossen. 
CYPSELIDAE. 
De eenige verzamelde soort (2 exemplaren) was de boomgier- 
zwaluw Macropteryx mystacea, een dier, dat in zijn doen 
en laten geheel overeenkomt met de Javaansche M. longipen- 
nis, maar veel minder talrijk is, en alleen dusdanige hooge boom- 
kruinen tot rustplaats uitkiest, dat er bijzondere inrichtingen, ’t zij 
boomstellingen of extra hoogdragende geweren voor noodig zijn, 
om een voorwerp te bemachtigen. Te Manoekwari nam ik de 
