49 
soort óók waar, en in de stad A mbon was zij zóó gewoon, dat 
men meermalen 2 of meer exemplaren tegelijk in één en ’t zelfde 
kapokboompje kon zien zitten. Aan de Mam beramo zag ik ze 
alleen te Pionier- en te Bataviabivak, en op ’t riviertraject 
daartusschen gelegen. Eén nestje, tegen een horizontalen tak ge- 
bouwd, vond ik (met den kijker!) op eerstgenoemde vindplaats. 
Veel zag men te Pionierb:vak een kleine gierzwaluw, 
die in de vlucht sprekend geleek op Collocalia linchi van 
Java. Te Prauwenbivak en verder in ’t gebergte tot op de 
grootste bereikte hoogte was 'teen andere soort, met staalblauwen 
rug en buitengewoon snellen vleugelslag. Waar deze beide soorten 
broeden zal zeker nog lang in ’t duister blijven. 
CAPRIMULGIDAE en PODARGIDAE. 
Van eerstgenoemde familie werd nooit iets gezien, noch ge- 
hoord, hoewel ik meermalen opzettelijk ’s avonds het groote open 
terrein van Pionierbivak er voor opliep. Alleen kalongs, 
enkele sprinkhanen, een Papoe-hond in de verte en een eindeloos 
kikkerconcert verbraken er de nachtelijke stilte. 
Van ’tgenus Podargus moet papuensis er nogal tal- 
rijk vertegenwoordigd zijn, althans wij verzamelden zonder veel 
moeite een viertal exemplaren, en een donsjong, te Pionter- en 
Prauwenbivak. Het jong zat op laatstgenoemde vindplaats 
in een tamelijk hoogen boom in den oksel van een dikken tak, 
’t nest waarschijnlijk, althans precies ’tzelfde plekje, waarik twee 
dagen te voren den vrouwelijken oudervogel had afgeschoten. Bij 
die gelegenheid had ’t jong zich waarschijnlijk tegen den stam ge- 
drukt. Het zat kat-achtig te piepen, en bleek op de snijtafel nog 
voedsel in de maag te hebben, zoodat 't nog door den vader gevoed 
moet zijn geworden nadat de moeder was gesneuveld. In zijn witte 
pluis vertoonde ’teen treffende gelijkenis met een jongen uil. De 
oude vogels brengen in ’tschemeruur, kort vóór ’t uitvliegen, een 
zacht, langgerekt gepiep voort. Van ‚,mournful cries, repeated to 
distraction, and ending up with a sharp snap’’, zooals O gilvie- 
Grant schrijft, heb ik nimmer iets bemerkt. 
BUCEROTIDAE,. 
Rhytidoceros plicatus, de gewone jaarvogel, is de 
eenige representant der neushoornvogels. Van dit buitengewoon 
algemeene dier werden alleen een kop en een paar schedels mee- 
genomen; een vogel in zijn geheel zou te veel plaats hebben inge- 
nomen, en naar rato van weinig waarde zijn geweest. 
