TN 
SI 
massa om de boomkroon, voortdurend hun schor gekras nijdig uit- 
stootende. Daar nu die mieren steeds in ’t schemeruur te voorschijn 
komen, en haar resten bij voorkeur in alleenstaande boomen schij- 
nen te hangen, gebeurde ’t te Pionierbivak, alwaar enkele woud- 
reuzen door de bijl gespaard zijn geworden, meermalen, dat ’t ge- 
kras van de vogels mij ’s morgens uit den slaap wekte. Gewoonlijk 
was ’t spelletje na een kwartier reeds weer afgeloopen, en ver- 
dwenen de dieren dan weer even ongemerkt, als zij gekomen waren. 
Soms gebeurde ’t zwermen ook in de avondschemering, zelfs nog 
tegen ’t invallen van de duisternis, en meende ik in den aanvang, 
toen ik ’t verschijnsel nog niet kende, met geitenmelkers te doen 
te hebben. De vergising bleek echter weldra. 
Eurystomus schijnt op Guinea ook maar tijdelijk te 
vertoeven; althans na medio September werd hij niet meer door 
ons waargenomen. 
ALCEDINIDAE. 
Rijker dan de vorige is de familie der ijsvogels vertegenwoor- 
digd, waarvan een 8-tal soorten werd buitgemaakt. Merkwaardig 
was, dat de gewone schreeuwer Halcyon chloris, dien wij, 
vanuit ’t Westen komende, nog tot op A m bon menigvuldig had- 
den gezien, in het Mamberamo-gebied ontbrak. Buiten- 
gewoon talrijk daarentegen was de iets kleinere H. sanctus, een 
Australische trekvogel, die alleen in den noordelijken zomer 
Guinea en de kusten der groote en kleine Soenda-eilanden be- 
zoekt. Hoe mak en veelvuldig dit dier echter ook was, nooit heb 
ik het eenig geluid hooren geven, en allerminst een ‚,‚harsh cry”, 
zooals Grant van hem schrift. ’t Is een vogel van open terrein, 
en op Guinea dus van de rivieroevers. Even talrijk, en bepaald 
zeer luidruchtig is een boschijsvogel, Sauromarptis gaudt- 
chaudi, een vogel, dien wij wegens zijn algemeenheid schoten 
op dagen, dat Diana ons niet gunstig gezind was geweest, en de 
praeparateurs toch iets te doen moesten hebben. Het zonderlinge 
lawaai van deze sprinkhaanjagers hoort men letterlijk overal, be- 
halve in de bergen boven eenige honderdtallen meters hoogte; 
gewoonlijk zitten er drie of meer ‚„zangers’”’ in elkanders nabijheid, 
hoog in de boomen, en beantwoorden elkaar met verschillende doch 
steeds zeer karakteristieke melodieën, vooral op de warmere uren 
van den dag, als de insecten zich rustig houden, en er voor de vogels 
dus niet veel werk aan den winkel is. Overigens komen zij ook 
dikwijls lager, en tot dicht bij den grond. Ondanks hun algemeen- 
„heid vonden wij nooit nesten of sinds kort uitgevlogen jongen. Op 
