52 
deze soort in talrijkheid volgende was de sierlijke Tanysiptera 
meyeri, die werkelijk ’t juweeltje van de geheele ornis zijn zou, 
als hij niet zulk een onuitstaanbaar stemgeluid had. De jonge voor- 
werpen zijn geheel verschillend, missen de witte kleur, den koraal- 
rooden snavel, en natuurlijk ook in den eersten tijd de gevlagde 
staartveêren. In moerassige boschgedeelten komt hij algemeen, 
gewoonlijk bij paren voor, en ook hoorde ik hem nog tot op 1400 M. 
hoogte in ’tnevelbosch, zonder hem aldaar echter ooit te zien te 
krijgen. De vogel is n.l., eenmaal ontdekt zijnde, tamelijk schuw, 
en zeer slim. 
Waar 't water niet snel stroomt, ziet men langs de rivieroevers 
af en toe een kobaltblauw ijsvogeltje met rossige buikzijde en 
zwarten snavel, Alcyone lessoni, geheel de plaatsvervanger 
van onze Alcedo ispida, en dus een visscher, geen insecten- 
jager. Hij vliegt pijlsnel. In steile leemoevers vond ik wel eens 
verlaten nesten, die ik aan deze species toeschrijf. Een nog kleinere 
soort, met heldergele buikzijde, Ceyxsolitarius, is weer een 
bewoner van ’t dichte woud, waar hij zich liefst bij beekjes ophoudt. 
Hij is echter vrij zeldzaam en is in de dichte begroeting onmiddellijk 
verdwenen, of komt zóó nabij zitten, dat een geweerschot, zelfs 
met zwakke lading, hem verpletteren zou. — De allergrootste, en 
geheel anders gebouwde, ijsvogel onzer collectie is Clytoceyx 
rex, eveneens een weinig voorkomende boschbewoner, en met een 
korten, van voren afgeronden snavel. Slechts éénmaal heb ik er zelf 
een gezien, was toen echter op marsch, en verzamelde dien dag 
dus niets; een tweetal geschoten voorwerpen kreeg ik te Pra u- 
wenbivak van anderen, waarvan de ééne, door een staalmantel- 
kogel doorboord, toch nog een zeer goede huid leverde. De andere 
had in de maag een gedeelte van den bekenden, slangachtigen, 
tot 1 M. lang wordenden aardworm, dien wij in Prauwenbivak 
dikwijls over den grond vonden kruipen. — Van de twee overige 
verzamelde ijsvogelsoorten valt niets bijzonders te vermelden. 
PSITTACIDAE en LORIIDAE. 
Brazilië of Nieuw-Guinea, welk van deze beide ge- 
bieden zou ’trijkste aan papegaaivogels zijn? Zonder de soorten- 
lijsten te hebben geraadpleegd geef ik G ui nea met de omringende 
eilanden wel een zéér groote kans. Ook wat het aantal individuën 
van meerdere soorten betreft is Papoea verre van misdeeld. 
Inderdaad het gekrijsch van kakatoe’s en ’tschelle geschreeuw van 
parkieten is er nooit van de lucht; ’tis ’teerste wat men bij ’t 
debarqueeren verneemt, en ’t maakt, dat men zich menigmaal in, 
