ok) 
'tvogelhuis van een onzer diergaarden waant. Alleen ’t spreken 
en ‚,kopjeskrauw’’ ontbreekt er nog maar aan! Aanvankelijk, bij 
'teerste binnenvaren, is twel een ietwat vreemd gezicht, al die 
witte, geelgekuifde lorre’s in ’t geboomte te zien rondklauteren, 
en men verwacht ieder oogenblik, een opening in den groenen muur 
te zullen voorbijstoomen, die uitzicht geet op de buitenplaats en 
‘t landhuis, alwaar de eigenaar der vogels woont, en men denkt er 
niet aan, dat er achter al dat groen slechts een moeraswoud ligt, 
absoluut onbewoond, en zich uitstrekkende tot de oevers van den 
oceaan. Maar als die opening tevergeefs op zich laat wachten, of, 
indien zij eindelijk en ten laatste opdaagt, niets anders te zien geeft 
dan een zijrivier met volkomen ’t zelfde aspect als de hoofdstroom, 
en men heeft aldus een geheelen dag lang nagenoeg niets anders 
gezien, dan die ongerepte wildernis, waarin de stilte telkens weer 
door papegaai-gekrijsch verbroken wordt, dan is men er verder voor 
den geheelen duur der reis wel aan gewend, en ziet er voor ’t ver- 
volg niets vreemds meer in. 
’t Meest opvallende, niet slechts door zijn talrijkheid, maar ook 
door zijn witte kleur, is de gewone kakatoe (Cacatua triton), 
een bijzonder schuwe en taaie, en zoodoende moeilijk te verkrijgen 
vogel, die zich haast uitsluitend in de allerhoogste boomkronen 
neerzet, en bij de minste verdenking van gevaar onder hevig ge- 
schreeuw op de vlucht gaat. In weerwil van zijn van ouds bekende 
reputatie viel ’t verstandelijk vermogen van dezen vogel mij niet 
mee. Een in ’ttopje van den vleugel getroffen voorwerp werd nl. 
eens aan een kettinkje gelegd, terwijl ik vast overtuigd was, dat 
't zich weldra met de gevangenschap zou willen verzoenen. Toen ’t 
den eersten dag geen voedsel wilde opnemen, sloeg ik daar in ’t 
geheel geen acht op, meenende dat ’'top den duur wel eieren voor 
zijn geld zou kiezen. Op den tweeden dag begon de vogel àl 't hout- 
werk, dat binnen zijn bereik kwam, tot den laatsten spaander toe 
af te breken, maar weigerde hardnekkig te eten, ofschoon ik hem 
van alles toediende, rauw zoowel als gekookt, ’t beste uit onze 
goedang, en alles wat maar eetbaar was uit 'toerwoud. Aldus ging 
took den derden en den vierden dag, en op den vijfden vonden 
wij hem, als een goede suffragette, den hongerdood gestorven. — 
Voor consumptie-doeleinden, en ter wille van de veêren, waar de 
Dajaks zeer fanatiek op waren, werden de kakatoe’s herhaaldelijk 
geschoten, natuurlijk steeds met de karabijnen, waarvan de patro- 
nen geen waarde hadden, en waarbij ’ter dus niets op aan kwam, 
of er gemiddeld voor iederen vogel een tiental schoten werden 
vermorst. Gewoonlijk leven deze vogels in kleine gezelschappen 
