18 
11. Haast onmiddellijk na aankomst aldaar bleek wit den 
armoedigen toestand der opslagplaats en uit de steeds tegenvallende 
hoeveelheden rijst, die telkenmale door de transporten werden 
bovengebracht, dat ’t inderdaad niet raadzaam zou zijn geweest 
terstond weder bergopwaarts te trekken, en na een tijdje werd het 
tekort zelfs zóó onrustbarend, dat ik mij gedwongen zag den sen 
November in allerijl op de basis terug te trekken, na 5 dagen van 
te voren reeds de mantri’s te hebben teruggezonden, ten einde de 
étappelijn zoo veel mogelijk te ontlasten. Van de + 5 weken, 
boven 1400 M. in de primitiefste omstandigheden doorgebracht, 
had ik intusschen eenige dagen kunnen gebruiken voor een zeer 
vluchtig bezoekje aan ’t bivak op 2400 M. vanwaar uit één morgen 
aan een klimpartij naar 2900 M. was besteed; de namiddag van 
dien dag had zich, evenals nagenoeg alle andere in ’t gebergte 
doorgebracht, door een stroomenden regen gekenmerkt. In waar- 
heid, een droefgeestiger plaats op Aarde dan deze berghelling is 
moeilijk denkbaar; zelden is ’tin die vijf weken gebeurd, dat de 
zon een oogenblik zichtbaar werd; haast voortdurend leefde men 
in mist en regen, en als ’t niet daadwerkelijk regende, dan werd 
toch vrijwel 'tzelfde effect bereikt door ’twater, dat continu uit 
de dikke moskussens, op stammen en takken groeiende, omlaag 
druppelde. Tegen den avond alleen kon men doorgaans rekenen 
op een vrij uitzicht op de groote Meervlakte, aan den horizon door 
'tvan Rees-gebergte begrensd, of wel op de daarboven drijvende 
wolkenzee, en ook gunde ’t toeval mij, vanaf punt 2900, alwaar de 
vegetatie reeds laag en struikerig is, een heerlijk-grootsch' ver- 
gezicht over ’t hartje van Nieuw-Guinea. Het duurde echter slechts 
kort. Was ’teen wonder, dat in zulk een land ’t verzamelen haast 
ondoenlijk bleek? Alles zonder uitzondering was nat, en bleef nat, 
of werd, na kunstmatig gedroogd te zijn, in enkele uren opnieuw 
nat. Om de inkt der etiquetten te drogen, brandde er op den 
trommel, die mij tot werktafel diende, uren lang een geïmproviseerd 
theelichtje, bestaande uit een leeg conservenblikje, waarin wat 
afval van kaarsen was opgevangen. Vogel- en zoogdierhuiden moes- 
ten in ledige rijstblikken boven een houtvuur worden gedroogd en 
drooggehouden, waarbij een dwangarbeider van ’s morgens vroeg 
tot ’s avonds onafgebroken de rol van Vestaalsche maagd vervulde. 
Wel werden uitstekende deelen door den rook gebruind, hadden de 
natste objecten toch van schimmel te lijden, en vertrokken andere 
weer door te eenzijdige verwarming tot stugge, vormelooze- mum- 
mies, maar over ’t algemeen genomen gingen geen kostbaarheden 
door verbranden of rotting verloren. Trouwens, vèèl had ’t niet 
