55 
Chalcopsittacus duivenbodii zich ’s middags in de 
Meervlakte tot machtige zwermen vereenigt, die tusschen 
4 uur en half zes dagelijks naar ’t gebergte trekken, te P rauwen- 
bivak dus zuidwaarts, en te Bataviabivak juist noord- 
waarts. In Pionierbivak zag ik de soort zelden. 
Een species, die in de vlakte, naar ’t schijnt, ontbreekt, maar 
in ’t Centrale bergland tusschen 1ooo en 2000 M. hoogst algemeen 
vóórkomt, is Eos fuscata, een luidruchtig gedierte, wiens 
vleesch mij meermalen een kleine afwisseling in ons karige rantsoen 
verschafte. Bij troepen zaten zij 'smorgens vroeg in de boomen 
van ’t ravijn voor bivak 1450, en verspreidden zich reeds 1 à 2 uren 
na zonsopgang. Hoewel de aangeschoten vogels nog bijna altijd 
wisten weg te komen in dit terrein, waar iedere vervolging was 
uitgesloten, gelukte 'tmij toch een serie van + 12 stuks bijeen te 
brengen waaronder zich slechts 2 of 3 @ Q bevonden. Waarschijnlijk 
wes 't de broedtijd (October) en maakten de mannetjes daarvan 
een goed gebruik door ’torganmiseeren van jolige samenkomsten. 
STRIGIDAE. 
Hoewel, voorzoover mogelijk, speciaal op 't voorkomen van 
nachtvogels werd gelet, konden wij daarvan helaas slechts uiterst 
weinig te weten komen. Het eenige voorwerp in de collectie, een 
donker sepiabruine katuil, werd bij 't openkappen van 'tPionter- 
bivak door Dajaks in ’tbosch gegrepen, (t dier had een herstelde 
pootfractuur), en vervolgens in een kist opgesloten, waarin het na 
een lijdensgeschiedenis van meerdere dagen juist tijdens mijn aan- 
komst op Nieuw-Guinea den hongerdood stierf, en vervolgens 
geheel verregend was. Ik kwam nog juist op tijd om te voorkomen, 
dat ’t cadaver in de rivier geworpen werd. 
Eens tijdens een kleine wandeling nabij Prauwenbivak 
stiet ik in dicht kreupelhout plotseling twee vogels op, die bleken 
kleine uilen te zijn, van Noctua-model. Daar ’t juist de voor- 
avond van mijn vertrek naar ’tgebergte was, alle bagage dus 
ingepakt stond, en er niets meer gepraepareerd kon worden, had 
ik gemakshalve ’t geweer ook maar in ’t kamp achtergelaten. Later 
heb ik nog tallooze malen ’t zelfde kreupelhoutcomplex in alle rich- 
tingen doorkruist, doch nooit meer eenig spoor van de aanwezigheid 
van uilen gevonden. 
In één der nachten, die ik op 2400 M. hoogte rillende van kou, 
en zonder te kunnen slapen doorbracht, hoorde ik eenige malen een 
geluid, dat nu eens niet aan een boomkikker kon toebehooren. 
