58 
den regel nogal schuw, en leveren een zeer eetbaar wildbraad. — 
Geheel verborgen leeft Dupetor flavicollis, waarvan een 
paar malen een voorwerp in een strik terecht kwam, evenals de 
roerdompkleurige Tigrisoma heliosylus, die daarentegen 
ook eenmaal overdag geschoten werd. Het vleesch van dezen laatste 
smaakt voortreffelijk. In strikken vangt men hem gemakkelijk, doch 
slechts bij uitzondering komt hij voor ’'tgeweer. Veelvuldiger is 
zulks ’t geval met den witten, zeer lang-halzigen reiger Herodias 
timoriensis, zoowel tengevolge van de reeds op kilometers 
afstand in ’t oog vallende kleur, als wegens zijn algemeenheid. 
Overal in de vlakten ziet men deze vogels, doorgaans bij paren, 
aan de rivieroevers staan, en gemoedelijk laten zij zich door een 
vaartuig, zelfs een puffende motorboot naderen. Als representant 
werd slechts één voorwerp verzameld. Aan de gele kleur van den 
snavel is deze species terstond te onderscheiden van de egretten- 
dragende reigers, die zwarte snavels hebben, en veel minder talrijk 
zijn; ik heb van deze laatste althans slechts zeer enkelen gezien, 
maar mogelijk houden de meesten zich in de meren en moerassen 
op, waarin geen binnendringen mogelijk 1s. Bij vogeljagers vonden 
wij eenige afgesneden stukken rughuid met de bekende pronk- 
veêren. — Van den grooten Sumatraanschen reiger werd slechts 
éénmaal een voorwerp door een soldaat thuisgebracht, intusschen 
dusdanig vernield, dat aileen nog de kop ’t bewaren waard was. 
Sporadisch komen deze vogels op de rivier voor. Zeer talrijk daaren- 
tegen is een klein reigertje, vermoedelijk Butoridesjavanica, 
waarvan desondanks geen enkel voorwerp werd buitgemaakt. Men 
zag ze steeds in ’t voorbijvaren, als er tòch geen gelegenheid tot 
praepareeren bestond, en maakte in den overigen tijd alleen werk 
van meer typische Ni1ieuw-Guinea-vogels, en niet van stelt- 
loopers, die over den geheelen Archipel verspreid zijn. Bijna even 
talrijk zag men in de Meer vlakte een klein reigertje met witte 
borst en leizwarte rugzijde , ééns zelfs ontmoette ik van dezen vogel 
een geheelen troep van “ruim 20 individuen, samengeschoold op 
den modderigen oever. Het eenige van deze species geschoten voor- 
werp viel helaas in een ondoorwaadbaar stuk moeras. In den be- 
nedenloop der M amberamo komt hij zelden; ééns zag ik er 
een stroomafwaarts varen op een stuk drijfhout. — De laatste 
waargenomen ardeide moet een kaneelreigertje zijn geweest, waar- 
van ik éénmaal een exemplaar mm een moerasland nabij P rauwe n- 
bivak opdeed. Doordat er toevallig nog andere vogels op ’t zelfde 
oogenblik opgingen, die de voorkeur verdienden, moest ik hem 
ongestoord laten gaan, en omtrent de identiteit in onzekerheid 
