60 
kwam in verkeerde handen en was dus voor de collectie verloren. 
De oude vogels maakten in een moerassig terreintje een miauwend 
geluid, hetgeen ik zelf ook reeds eerder gehoord had, zonder even- 
wel den voortbrenger er van in ’t vizier te kunnen krijgen. — Een 
vierde ralsoort was ’t gewone waterhoen (Gallinula fron- 
tata), waarvan ik één exemplaar gezien heb in de Meervlakte 
nabij Batavia-bivak, en van een vijfde soort ben ik in geenen 
deele zeker; ’t was een kleine ,,kwartelachtige”’ vogel, die zich 
ophield in een verlaten moestuin (December) te Pionier-bivak, 
waarin ’tgras + 1 M. hoog was opgeschoten. lederen morgen en 
tegen den avond hoorden wij zijn helderen roep, en kregen hem 
ook wel eens een enkel maal te zien, doch telkens te kort of te 
onverwachts, dan om hem op den korrel te kunnen nemen. Tegen 
eind December heb ik tenslotte in dien moestuin een aantal strikken 
gesteld, die herhaaldelijk werden losgetrokken door kikkers, hon- 
den, onze tamme casuariskuikens en door lombok-plukkende inlan- 
ders, maar waarin tot mijn vertrek (12 Januari) de vermeende ral 
niet was gevangen. Eénmaal echter, opzettelijk op den loer staande, 
hoorde ik plotseling de bekende loktonen en zag, in de richting van 
't geluid kijkende, een der sprenkels dichtslaan ; de lus had evenwel 
gemist. Toch ben ik overtuigd, er op den langen duur in geslaagd 
te zullen zijn, indien niet mijn vertrek naar Java zulks had belet. 
COLUMBIDAE. 
Niet onaardig merkt O. Grant op, dat de natuur, tot op 
zekere hoogte, aan ’teinde harer hulpbronnen is gekomen bij ’t 
samenstellen van kleurcombinaties en kleurpatronen voor de tallooze 
duivensoorten van Nieuw-Guinea. Inderdaad keeren er bij 
verscheidene soorten dezelfde kleurcombinaties terug, (zóózeer, dat 
't veelal onmogelijk is de in de boomen zittende vogels, ook met 
behulp van de allerbeste kijkers te determineeren), hetgeen nog 
beter te zien moet zijn geweest in de collectie van Wollaston, 
die zooveel rijker (26 soorten), was, dan de onze. Intusschen valt 
er omtrent de meeste dezer soorten slechts weinig op te merken; 
vele leven hoog in ’tgeboomte, zijn daarin dank zij hun groene 
kleur niet of nauwelijks te vinden, en aan hun eentonig stemgeluid 
evenmin uit elkaar te houden. Ook van de forsche (helaas ook zeer 
taaie!) pergums (Carpophaga) bezit Guinea eenige in 
grootte onderling overeenkomende soorten, die bij de meeste 
expeditie-leden wegens haar eetbaarheid in dankbare herinnering 
zullen blijven. Had men ’t geluk, vruchtdragende boomen te vinden, 
waarin de vogels samenschoolden, waarin ze dan niet àl te hoog 
