63 
van daar. Inmiddels hebben mantri’s en Dajaks herhaaldelijk deze 
vogels ontmoet en beschoten, vond men overal hun voetsporen en 
uitwerpselen en speelden zij mij menigmaal parten door ’t stuk- 
trappen van mijn strikken. In de uitwerpselen vond men, behalve 
reusachtige vruchtenpitten, ook soms de schelpen van overigens 
schaars voorkomende landslakken. Hoogst zonderling is ’t geluid, 
dat zij in de bosschen maken; ééns heb ik ’t van nabij gehoord; 
’tscheen een combinatie van iets gorgelends en ’t gedreun van een 
heimachine, een concert om nooit te vergeten. Van Papoe'’s werden 
tegen October een 5-tal jongen gekocht, tot 3 verschillende legsels 
behoorende, die ons zeer veel genoegen bezorgden en stellig ook 
wel met goed gevolg naar Java verscheept zullen zijn. Ook te 
Manoekwari hepen medio Januan een tweetal jongen in tam- 
men staat vrij rond. Slechts éénmaal zou een mijner mantri’s den 
vogel op 1450 M. hoogte hebben gezien; ik denk wel, dat hij tot 
vrij hoog in ’t gebergte voorkomt, alhoewel ik zijn voetspoor et 
nergens heb gevonden, noch ook de bewijzen zijner vraatzucht. 
Tot zoover mijn veldwaarnemingen. 
Vraagt men mij nu, of de betrekking van zoölogisch verzame- 
laar bij een expeditie een begeerenswaardige is, en of het ornitholo- 
gische veldwerk daarbij zekere bevredigingen geeft, dan moet ik 
beide vragen helaas met een hartgrondig: ‚„allerminst’’ beantwoor- 
den. Wat de eerste vraag betreft, behoeft mijn antwoord nauwelijks 
nadere toelichting ; immers, vangt voor den dierkundige het dage- 
lijksche werk niet eerst aan op ’toogenblik, waarop hij doodmoe 
en warm, vuil, bemodderd en bezweet, tegen ’'tmidden van den 
dag uit de wildernis thuis komt, ’t zelfde oogenblik, waarop ieder 
ander denkt aan een bad, eenige verfrissching en wat welverdiende 
rust? Is ’t niet de dierkundige, die — terwijl de botanicus zijn 
planten-buit aan een bak water toevertrouwt, en de verdere ver- 
zorging ervan tot een geschikter oogenblik uitstelt; terwijl de 
geoloog zijn hamer in een hoek zet en de verzamelde steen- en 
grondmonsters in een kist laat liggen; terwijl de topograaf, de 
anthropoloog, de volkenkundige en alle anderen de uitwerking 
hunner aanteekeningen en de ontwikkeling der fotografische opna- 
men tot de koelte van den avond bewaren; — is ’t dan niet alleen 
de dierkundige, die volledig en onmiddellijk in beslag wordt ge- 
nomen door de verzorging van zijn materiaal; zich veelal geen tijd 
kan gunnen voor een bad, omdat ’t geschoten wild reeds een begin 
van rotting heeft ondergaan, die onverwijld moet worden tot staan 
gebracht; die zijn eten voorloopig moet laten wachten, om eerst 
