De strooperij in dienst der Ornithologie. 
Waar ik in de onderstaande regelen een beschrijving geef van 
de wijze, waarop in den Maleischen Archipel de meest uiteen- 
loopende diersoorten, inzonderheid op den grond levende vogels, 
door middel van strikken worden gevangen, daar doe ik zulks niet 
met de bedoeling, in ’t vaderland jachtdelicten in de hand te wer- 
ken ; wèl hoop ik intusschen, dat er ook dáár ten behoeve van de 
ornithologie een ruim gebruik van gemaakt zal kunnen worden, 
doch schrijf ik in hoofdzaak voor hen, aan wie ’t beschoren zal zijn, 
verzamelreizen in onze koloniën te ondernemen. Voor dezulken 
immers is ’t niet voldoende, indien zij uitsluitend op ’t geweer en 
op de gunst der Inlandsche bevolkingen zijn aangewezen, aangezien 
vele, en stellig niet de minst waardevolle, nummers hunner verlang- 
lijst in verband met de verborgen levenswijze dezer dieren alleenlijk 
met strikken kunnen worden buitgemaakt, terwijl de bevolking, 
indien al aanwezig, niet ten allen tijde er voor te vinden is, het 
opzettelijke opsporingswerk zelf ter hand te nemen. 
In een praktisch onbewoond land, zooals Nieuw-Guinea, 
is men natuurlijk volledig aan zichzelf overgelaten, en was dan ook 
gedurende de Mamberamo-expeditie 1920 het strikken- 
zetten, bij wijze van spreken, een aparte tak van dienst, afgezien 
van ’tfeit, dat men voortdurend te kampen had met groot gebrek 
aan arbeiders, die met dat werk konden worden belast. Toch waren 
de uitkomsten méér dan loonend en wekten zij meermalen veler 
verbazing, en pleit ’t ook stellig voor de deugdelijkheid der methode, 
dat maandenlang na mijn vertrek van N.-G uinea de strikkerij 
nog steeds te Pionier-bivak werd voortgezet, hoewel met 
andere, n.l. culmmaire, bedoelingen. 
Gebruikt werden drie verschillende, doch in principe op ’t zelfde 
neerkomende constructies, waarvan ik de eerste mocht leeren van 
den heer Ed. Jacobson, den bekenden verzamelreiziger van S u- 
matra, terwijl de beide andere ‚,kunstgreepjes’’ werden gepro- 
pageerd door een paar Maleische dwangarbeiders. Al naar gelang 
men zwaardere of lichtere dieren beoogt te vangen, past men de 
eerstbedoelde, dan wel een der beide andere constructies toe. Ook 
zijn de hoeveelheid beschikbare tijd en de al of niet aanwezigheid 
van rottan op deze keuze van invloed. 
Natuurlijk wordt een strik nooit ‚in den wilde weg’ opgesteld, 
maar steeds ’t zij bij lokaas, dan wel op ’t door de te vangen dieren 
