66 
gevolgde pad. Met lokaas heb ik nooit gewerkt, en om in ’t oerwoud 
een geregeld beloopen wildspoor-te vinden, is voor een Europeaan 
ondoenlijk ; bovendien laat lang niet teder dier een spoor na. ’t Ligt 
derhalve voor de hand, dat men aan de begeerde slachtoffers zelf 
den weg voorschrijft, en wel door een lange hindernis in ’t woud 
aan te brengen, waarin men op geschikte punten kleine openingen 
uitspaart. In die openingen worden de strikken gesteld. Over den 
onderlingen afstand er van zou men lang kunnen redetwisten: is 
deze nl. te groot, dan zullen de meeste dieren er toe komen, 
de hindernis eenvoudig te forceeren, eerder dan! een bestaande 
opening op te zoeken, liggen de openingen weer te dicht bij 
elkander, dan heeft men te veel strikken noodig, en vangt daarmee 
naar rato te weinig. Men kieze dus voor de bedoelde openingen 
zorgvuldig de meest geschikte plekken uit, bijv. dáár, waar de hin- 
dernis een bocht maakt, enz. 
De hindernis zelf wordt in ’toerwoud doorgaans in korten tijd 
gemaakt, en wel eenvoudig 
door op een vooraf bepaal- 
de lijn alle boompjes, strui- 
ken, takken enz, te kappen, 
en in ééne en dezelfde rich- 
ting te laten vallen; zoo 
‘noodig stapelt men ze hier 
en daar wat beter op, en 
vult, waar zulks noodig 
mocht zijn, de te ijle plekken 
van de aldus gevormde „heg”’ 
met bladertakken van elders 
op. Uit deze laatste bezigheid bestaat ook ’t geheele onderhoud 
van de heg, die door verlepping en tengevolge van den regen al- 
lengs inzakt en hiaten gaat vertoonen. Men verricht dit lapwerk 
‚‚en passant” bij ’t nazien en herstellen van de strikken. Gaandeweg 
vormt zich dan langs de heg een goed te beloopen pad, hetgeen in 
een oerwoud voor de bezigheden van overdag (de vogeljacht bijv.) 
van onberekenbaar nut kan zijn; aldus snijdt zoodoende ’t mes van 
twee kanten. Door ’tin den grond planten van takjes enz. (fig. 3) 
maakt men de besproken openingen zóó nauw, dat een passeerend 
dier den strik niet kan ontgaan. Een voorzichtig neergelegd boom- 
blad kan dienstig zijn om te maskeeren, ’t geen liever niet gezien 
mag worden, terwijl een kromgebogen stokje (fig. 4) voorkòmt, 
dat een vogel zijn teenen onder de strik schuift, (inplaats van den 
