68 
bedraagt + 20 c.M. Duidelijkheidshalve werd bedoeld vlechtwerk 
in fig. 3 achterwege gelaten. Het verticaal in den grond geplante 
boogje is eveneens van rottan, een materiaal, waarvan de meeste 
wouden onnoemelijke hoeveelheden herbergen. In fig. 3 ligt de 
strik reeds op zijn plaats. zie DEE A-B geven steeds de richting 
van de takkenheg aan, de 
lijnen C-D een richting lood- 
recht op deze, een richting 
dus, waarin ’t wild wordt 
uitgenoodige, de: heg te 
passeeren. 
Fig. 4 geeft de tweede 
constructie weer; hierbij 
wordt a.h‚.w. een brugje ge- 
vormd door een drietal onge- 
veer evenwijdige stokjes, die eenerzijds rusten op een gemakkelijk om- 
laag te drukken dwarshoutje. De strik wordt kunstmatig open gehou- 
houden, en een tweetal boogjes, voor en achter, nopen den vogel, -zijn 
poot behoorlijk in de strikopening te plaatsen. Deze constructie is 
iets minder bewerkelijk dan de 
vorige, en wordt meer voor kleine 
duifjes, grondlijsters, rallen etc. 
gebruikt. 
De derde constructie tenslotte 
vereischt nòg minder voorberei- 
ding (fig. 5 en 6). Het treehoutje 
is hier een eenvoudig gespleten 
eindje rondhout, een willekeurig 
takje, waarvan desgewenscht de 
beide beenen door middel van 
kleine stokjes op hun plaatsen kun- 
nen worden gehouden. Men ge- 
bruikt deze strikken wederom voor 
vogels van kwartel- of lijster-groot- 
te. Het grootste bezwaar van deze 
lichte constructies is wel, dat de 
tropische regens reeds krachtig 
genoeg zijn om de tree-stokjes 
omlaag te drukken ; wij bedienden ons op Nieuw-Guinea daarom 
hoofdzakelijk van de eerstvermelde methode, en vingen zoodoende 
slechts zelden de kleinere vogelsoorten. 
Blijft als grootste moeilijkheid de keuze van ’tstrikkentouw, 
