| 
69 
een bron van eindelooze ellende. Neemt mien nl. dun koper- 
draad, 2, 3 of 4 dubbel, al of niet uitgegloeid, zooals dat der 
konijnenstrikken, dan vangt men hoofdzakelijk dieren, die er bij 
toeval met den hals in geraakten en zich spoedig wurgden. Alle 
anderen draaien er een kink in, en rukken het op de getordeerde 
plaatsen door. Gebruikt men koord, dan verliest men al die 
strikken, waarin zoogdieren terecht komen, aangezien deze rakkers 
er weinig moeite mee hebben, om ’t touw door te knagen. 
Vezels uit boombast (bijv. van den waroe-boom, een Hibiscus- 
soort) voldoen in sommige gevallen zeer goed, maar zijn niet overal 
voorhanden (en ook niet voor kleinere vogels geschikt), zoodat ik 
mij tenslotte ’t beste heb bevonden bij een dik soort glimmend, ge- 
taand vischkoord, doch kon ik tijdens de expeditie slechts over een 
klein quantum daarvan beschikken. Slappere touwsoorten, zooals 
'tboetgaren der Hollandsche haringnetten, hebben, afgezien van 
hun verbreekbaarheid, ’t nadeel, dat zij mn den regel water absor- 
beeren en zich dan wanhopig ineenkronkelen, ook zelfs als men ze 
van te voren met vaseline impregneert. Toch kan men ze voor ’t 
vangen van kleinere vogelsoorten onmogelijk missen. 
De gestelde strikken moeten twee malen per dag worden ge- 
contrôleerd. 
Tenslotte iets anders. Men zal mij wellicht opmerken, dat een 
onderwerp als ’t hier behandelde niet in een ornithologisch tijdschrift 
thuis behoort, en niets te maken heeft met de beoefening der orni- 
thologische wetenschap. Met dit laatste ben ik ’t volledig eens, 
doch kan ik de eerst-uitgesproken zienswijze niet deelen. Een tijd- 
schrift als 't voorliggende vernedert zich geenszins door naast de 
wetenschappelijke uitkomsten ook de hulpmiddelen te bespreken, 
die tot ’t verkrijgen van die resultaten, ’t zij rechtstreeks of middel- 
lijk, zeer krachtig bijdroegen, c.q. daarbij onmisbaar waren. En dit 
laatste is zeer zeker ’t geval met de hier besproken vangmethode. 
Burtenzorg, Mei 1921. 
WEC MAN ELEIBN: 
