14 
sequentes: 1:0 thallus gonidia continens vel adhuc crystallos 
octoédricos oxalatis calcici, et 2:0 apothecia gelatinam hyme-. 
neam offerentia iodo cerulescentem vel vinose rubentem (ta- 
men adsunt quedam  Pezize et Spherie, quibus saltem thece 
iodo apice ccerulescunt), qui characteres apud Lichenaceos (so- 
los aliquando ambiguos) naturam lichenosam indicant thallo e- 
vanescente vel quando thallus extus non manifestus sit, sed ob- 
soletus in substrato (lapide, ligno, cortice) innascitur. 
Ordinem systematicum adhibeo quem semper eundem in 
scriptis meis secutus sum post 1854, quo anno lineamenta pri- 
ma systematis mei edidi. Mox infra conspectus ejus dabitur. 
Parmeliacei (Lichenes evidenter maxime evoluti et Stictis fasti- 
gium adtingentes) in centro positi sunt et altera parte series 
observatur adscendens, altera contra series descendens; mani- | 
feste autem non de lineis vel figuris mathematicis hic agitur. 
Genera et species caute et sensu classico concipere studui. 
Nomina auctorum optimorum, quantum potui, conservavi, ita 
ex. gr. genera Placodium et Squamariam sensu Candolleano, pri- 
mum scilicet definitum aliquid exprimente. Apud recentiores 
in hoc capite maxima confusio, maximum arbitrium. Quous- 
que errat schola, que genera levissimis sporarum notis distin- 
suit et ea sic sine modo ullo multiplicat, indicatum jam vide- 
tur a re cognita, Lichenes ita typis suis variis a plurimis par- 
tibus confluere et analogias intimas offerre, ut qui nonnisi ge- 
nus unicum in quavis eorum divisione majore adspicere vellet 
haud in gravissimo versaretur errore. Immo in Fr. L. E. p. | 
248 legitur: ”tam diu et a tot diverse rationis observatoribus 
limites stricti inter Lichenum genera frustra quesiti, ut eas 
inter omnia fere deficere tandem ingenue agnoscamus.” Me- 
dium igitur tenere-prudentissimum sit et scientiz vers maxime 
consentaneum. 
Helsingforsie, d. 27 oectobris, 1860. 
OT OTTAR TE ERAN fr Sr ret erg SARK NTA 
