104 
typiea thallo fuscescente (obscurata Ach.). Var. labrosa dein ab Achario 
dicta fuit typiea apicibus laciniarum (que sg subeylindricae sunt) 
scentibus sorediosis; haud rara. P. distorta Ach. Syn. P. 219 vi- 
eler esse physodes (vel var. vittata) diminuta pe deformis, sat t 
nuiter divisa, ACS rugosis vel subangulosis insyualibas, e Galli 
gceientie afferretur si ex subdivisiones tamquam genera proponerentu 
contra inde nomenclatura mole nova gravaretur. 
14. P. eneausta (Sm.) Ach., Nyl. Syn. p. 4 
Thallus albidus vel albido-cinerascens (rarius pro pa 
fuscescens) anguste laciniatus inequalis, laciniis multifidis c 
vexis vel teretiusculis (imbricato-decumbentibus vel depressis 
subtus nigricans et opacus; apothecia et spor&e fere ut 
precedente. | ; 
Supra saxa in alpinis sat frequenter; etiam ad regiones 
alpinas et minus frigidas descendens, ex. gr. in archipela; 
Alandensi (Edwin Nylander). 
x fere nisi varietas Parmelie physodis, quacum formis latius 
formis est Parmelie saxati ar. textilis . est forma encauste tha 
tenuius diviso, di aloe subfibrillosis Sa imbricato-congestis 
sepe pro parte cinereo-nigrescentibus. Var. efacta 
thallo albo. Var. intestiniformis (Ach. Syn. p- 220) 
(spe obscuras vel fuscescentes) habet tenues teretiusculas 
(subarticulato-inzequales); in alpibus Norvegie (W. P. Schimper). 
15. P. pertusa (Schrank.) Scher., Nyl. Syn. p. 410; 
melia diatrypa Ach. 
Sat similis Parmelie physodi, sed thallo magis plano-adpre 
laciniis hinc inde in medio pertusis (foramine minuto), t 
2—4-sporis majoribus. 
Ad saxa et truncos arborum in Europa media, nec veri 
militer in Suecia vel Norvegia meridionali desit, quare hie 
dagationi commendanda erat. 
Hoc loco observare liceat, Parmeliam eribellatam Tayl., Nyl. Syn 
411, boreali-americanam , esse Parmeliam lophyream Ach. Meth. P- 
L. U. p. 481, Syn. p. 211. Nomen Acharianum evidenter est resti 
dum. ; ; 
