147 
quentissime, secundum Sommerfelt. Adhuc in Finlandia boreali 
(Edwin Nylander), et in Suecia usque in media et in Gottlandia. 
Differt a fulvo-lutea fere ut calva a pyracea rupestri, quoad faciem 
externam. Apotheciis margine proprio destitutis convexis dignoscitur 
a I. ferruginea muscicola (apotheciisque typice obscurioribus). Forte 
species autonoma. Accedit tamen arcte ad fulvo-luteam et nonnihil ad 
ferrugineam 
I. I. ealva (Dicks.); Lecidea rupestris var. calva Ach. Meth. 
op. 70; Parmelia cerina var. calva Fr. L. E. p. 167 pr. Pe 
— Biatora rupestris Krb. S. L. G. p. 207. 
—Thallus albidus tenuissimus vel vix ullus; apothecia vi- 
tellino-aurantiaca vel rufescentia convexa, parva vel fere me- 
diocria, biatorina, margine proprio nullo; spore ellipsoidexe 
vel övojder simplices, longit. 0,009—0,014, crassit. 0,005—-8 
— millim., paraphyses crasse. 
Supra saxa calcarea aprica in regionibus caleareis Scandina- 
— vie; adhuc in Lapponia Kemensi (Edwin Nylander). 
- Nonnihil recedens, apotheciis omnino biatorinis et sporis 220 
tina hymen dein sordide 
tincta. Forsan nomen ”cealva” non bene huic speciei 0 ut nam 
calva nostra nonnisi statum calcareum ecrustaceum po typici sistit. 
Longe magis evolutus, quoad thallum, status ejusdem e rup 
Var. irrubata Ach. L. U. p. 206, thallo (sat tenui) öövalan vel cinera- 
Scente determinato rimoso Ag rimoso-areolato, apotheciis (latit. circa 
0,5 millim.) planiusculis vel convexis, sporis long. 0,009—0,011, crass. 
millim., Waje äletedt ibus; supra schistos caleareos in 
HUV. In eadem (irrubata) spermogonia innata, extus punceto parum 
. 
et (Rque ac Placodium fulgens inter Placodia), bär spor& sint sim- 
dlices et apothecia in formis cognitis mere biatori 
Ber " Stirps Lecanor& sophodis. Thece 8-spore, sport ellipsoidee fuscee 
1-septate, in unica specie (16) 4-loculares. Spermatia cylindrica recta me- 
diocria vel satis brevia, sterigmatibus simpliciusculis infixa. — Species 10—16. 
a. — Thallus flavescens vel flavus. — Species 10. 
10. IL. oreina Ach. Syn. p. 181; Parmelia oreina Fr. L. E. 
Pp. 113 
