28 



der glaé , waarin vooreerst duizenden van de allerfijnste stokjes, 

 niet langer dan 0.015, en niel dikker dan 0.001 millimeter. 



De kleur is uiterst lichtgroen, maar door de fijnheid schijnei\ 

 ze bijna ongekleurd, en alleen aan de grootste stokjes is de 

 kleur bemerkbaar. Zij liggen in stroomen achter elkaar met 

 de lange assen in dezelfde richting , en geven aan dit gesteente 

 eene buitengewoon fraaie fluidaalstruktuur. Verder vindt men 

 overal in dit glas perlitische sprangen; soms loopen zij cirkel- 

 vormig rond en sluiten zich, soms loopen zij spiraalsgewijs 

 verder, en vormen ongeslotene kromme lijnen. De mikrolie- 

 then der glasbasis loopen ongehinderd door deze sprongen voort, 

 het zijn blijkbaar sprongen, die bij de bekoeling van het glas 

 ontstonden. 



Tusschen gekruiste nicols ziet men langs de barsten eene 

 flauwe polarisatie, die wel niet alleen als buigingsverschijnsel 

 is op te vatten, maar te zamen schijnt te hangen met eene 

 uitscheiding van kristallen, misschien van zeoliethische natuur, 

 waardoor ook reeds bij gewoon licht de sprongen troebel zijn. 

 Door deze uilscheiding is de glasmassa in de kleinere perlitische 

 sprongen reeds geheel troebel geel geworden ; de polarisatie blijft 

 echter uiterst zwak. De doorsnede van de groote perlieten 

 is 0.25 millim. gemiddeld. Het gesteente is derhalve een per- 

 lietporfier, en wel een andesietperUetporfier. 



Als onregelmatig begrensde massa in het hoofdgesteente komt 

 een bruinachtig, ook witachlig grijs gesteente voor , dat mikros- 

 kopisch een ander beeld geeft dan het zooeven beschrevene. 

 Men ziet dezelfde porfirische kristallen in de mikroskopische 

 plaatjes, alleen is zeer weinig augiet voorhanden. De grond- 

 ïftjissa is hier op sommige plaatsen gelijk aan die in het vorige 

 gesteente , echter zonder de perlitische sprongen , en verder 

 met dit onderscheid dat de kleine mikroliethen hier zwartkor 

 relig zijn omgezet. Op andere plaatsen ziet men waterheldere, 

 onregelmatig begrensde vlekken . waarin concentrische strooken 

 en sectoren, door hunne lichtgele kleur bemerkbaar worden. 



Tusschen de nicols ziet men dat de waterheldere partijen 



