196 



drie hunner de localiteit genoteerd is t. w. Salak, Buitenzorq 

 en Tapos. Van alle Pitla's komt deze soort het raeesl overeen 

 met Pitta elegans van Suumlra, die zich in hoofdzaak door 

 de gele superciliairhanden onderscheidt, welke in tegenstelling 

 met die van de Javasche soort van achteren zich vereenigen 

 en daar in een vurig oranje overgaan. 



Hoewel als hergvogel genoteerd, blijkt het, dat deze Pitta 

 in de heete laaglanden zeer veelvuldig voorkomt. Vooral in 

 de zwaarbeschaduwde salaktuinen wordt de Javaansche Pitta 

 overvloedig, zells in de onmiddellijke nabijheid van inlandsche 

 huizen, aangetroffen. 



In de kampong Kiender boven Meester- Cornelis schoot ik in 

 1877 binnen 2 uren tijds meer dan een dozijn Pitla's. Ook 

 in de tuinen bij kampong Makassar , ja zelfs op Mentenrj, vlak 

 bij Batavia, werd deze vogel door mij waargenomen en 

 gevangen. Het is mij nooit gelukt te zien, dat Pitta 

 cyanura zich met rukken over den grond loopende voortbewoog, 

 zooals door Muller beweerd wordt; integendeel zag ik hem 

 immer huppelend op de wijze der spreeuwen. 



Voorhoofd, kruin en nek zwart. Van dezelfde kleur is een 

 breede streep, die aan den mondhoek en het neusgat begint 

 en zich over de wang tot achter de oorstreek voortzet. 

 Daartusschenin wordt een breede chromaatgele superciliair- 

 band aangetroffen, die bij het neusgat begint en van achter 

 lot op zijde van den nek loopt. 



Keel geelachtig wit, langzamerhand in hel gele overgaande 

 tot aan de zijden van den hals. Dit geel wordt begrensd door 

 een smalle indigoblauwen halskraag. Borst, buik en flanken 

 van afwisselende donker indigoblauwe en gele dwarsbandjes 

 voorzien. 



Onderste staartdekvederen fraai kobaltblauw. Rug en schou- 

 dervederen dof rosbruin. De vederen van het achterste ge- 

 deelte van den rug loopen in grijsachtige draden uit, doch 

 hebben witte hartvormige vlekjes aan hun uileinde. Staart 

 met bovenste dekvederen kobaltblauw. Vleugels zwart; de 



