230 



verlaat de electriciteit fle spiraal door hel luiddelste (nu het 

 bovenste) plaatje. — Door dal ombuigen , kunnen we dus de 

 twee slroomen door eenzelfden verbindingsdrnad laten gaan. 



Maar hoe nu de magneet in die gesloten spiraal een steun- 

 punt te geven ? Iaat ons bedenken , dat een magneet een 

 stuk ijzer is, dat ander ijzer aantrekt, het sterkst in twee 

 punten, die polen heeten , het zwakst in het midden tusschen 

 die twee polen, en dal eigenlijk het ijzer geen steunpunt 

 behoeft te hebben, maar dat de beide polen op hun plaatsen 

 moeten blijven. Nu wordt de Noodpool van een magneet 

 aangetrokken , vastgehouden , door de Zuidpool van een andere 



magneet, en de Zuidpool van de 

 eene door de Noordpool van de 

 andere. Welnu, over het Gram- 

 me-toestel buigt zich een hoefmag- 

 neel, met een Zuidpool aan de 

 eene en een Noordpool aan de 

 andere zijde ; die beide polen zijn 

 als het ware de steunpunten voor 

 de beide polen binnen de spiraal. 

 De spiraal is namelijk niet om 

 een houten klos gewonden , maar 

 om een vollen ijzeren ring, die de beweging van de spiraal 

 meê maakt; maar de beide polen van dien ijzeren ring wor- 

 den door de polen der hoefmagneel teruggehouden en blijven 

 dus rechts en links op haar plaats. Zoo is het vraagstuk 

 opgelost, om over een paar vaste magneelpolen en spiraal zon- 

 der einde te laten heen schuiven. 



Beschouwt men de klos van een Gram me- toestel dan kan 

 men den ijzeren ring zelf niet zien , doordat de met zijde 

 omwoelde windingen van de spiraal tegen elkander aansluiten 

 en dus den ling geheel bedekken. Bovendien heeft Gramme 

 de beide uileinden van den draail , die den stroom overneemt, 

 niet onmiddellijk in aanraking gebracht niet de spiraal, maar 

 hij heeft aan de verschillende windingen als het ware verleng- 



