15 
prae- en twee postoculaire schilden. Een of twee temporale schilden, 6 supralabiale schilden, 
waarvan het 4e het oog raakt. De voorste kinschilden korter dan de achterste, die door een 
onparig schild gescheiden zijn. 
17 rijen schubben rond het voor- en middenlichaam; rond het achterlichaam dikwijls 15; 
138—142 buikschilden. 
Kleur geel met donkerbruine dwarsbanden, die aan de zijden eindigen. Buik licht geel. 
Door de visschers in het Cheribonsche zeer gevreesd. 
Subfam. Elapinae. 
7. Acanthophis antarcticiis (Shaw) PI. IV, fig. 7. 
De groote gegroefde gifttanden gevolgd door drie kleine tanden. Kop breeder dan de nek; 
oog klein met een vertikale ovale pupil. Het rostrale schild groot, twee maal zoo breed als diep, 
met een horizontalen rand; internasale schilden iets meer lang dan breed; het frontale schild twee 
maal zoo lang als breed. De supraoculaire schilden dikwijls verhoogd en hoekig, in den vorm 
van kleine horens. De nasale schilden groot, in contact met de praeoculaire schilden, waarvan 
er aan beide zijden slechts één aanwezig is; twee postoculaire schilden; twee suboculaire 
schilden, die het oog van de supralabiale schilden scheiden. Zes of zeven supralabiale schilden. 
21 — 23 rijen schubben. 113 — 130 buikschilden; subcaudale schilden 40 — 50, waarvan de 5 — 27 
laatste gedeeld zijn. Staart kort, soms samengedrukt aan het einde en voorzien van eenen doorn. 
Kleur geelachtig, rood-bruin of grijs van boven, met min of meer duidelijke donkere dwarsbanden 
of zwarte vlekken; de buik geel of grijs, voorzien van zwarte banden en vlekken; zijden zwart 
gevlekt, evenals dikwijls de lippen. De van Larat en Wahaai ontvangen ex. zijn alle bruin; die 
van Noord Nieuw Guinea alle grijs. 
De Acanthophis antarcticus komt in deze kolonie alleen in de Molukken en op Nieuw 
Guinea voor. Naar men zegt gebruikt deze slang haren eigenaardigen staart om, wanneer zij op 
zandige drooge plaatsen ligt opgerold de attentie van kleine dieren tot zich te trekken en deze 
in hare nabijheid te krijgen. Zij beweegt dan haren staart heen en weer of laat hem trillen. Haar 
voedsel bestaat, naar den maaginhoud te oordeelen, hoofdzakelijk uit kikvorschen en kleine vogels. 
De Inlandsche naam is mij niet bekend. Uit den Franschen, Duitschen en Engelschen naam voor 
deze slang (Cracheur de mort, Todes otter, death adder) is wel af te leiden, dat zij zeer ge- 
vaarlijk is. 
8. Bungarus fasciatus (Schn.) PI. V, fig. 8. 
Een paar groote gegroefde gifttanden, gevolgd door één tot vier kleine, licht gegroefde 
tanden. Kop niet of slechts weinig breeder dan de nek. Oog klein met een ronden of slechts 
weinig ovalen pupil. Het rostrale schild veel meer breed dan diep, van boven zichtbaar. Internasale 
schilden korter dan de praefrontale. Het frontale schild meer lang dan breed. Een prae- en twee 
postoculaire schilden; temporale schilden 1+2; 7 supralabiale schilden, het 3e en 4e raken het 
oog. Een stompe kiel langs den rug en den staart. Deze eindigt in een stompe punt. De verte- 
brale schubben zijn grooter dan de overige. De ventrale 200—234 in getal ; de 23—39 subcau- 
dale schilden zijn niet gedeeld. Kleur wit of geelachtig met zwarte ringen. Een zwarte band met 
