22 
oculair schild; het laatste gescheiden van de supralabiale schilden, door één of twee rijen 
schubben. 8 — 10 supralabiale schilden. De schubben in 19 — 27 rijen zijn min of meer gekield. 
127 — 154 ventrale schilden; 45 — 55 subcaudale schilden. De staart is tot grijpen geschikt. Kleur: 
groen van boven, de schubben zwart gerand, met helder gele zwart gerande banden (of zwart 
met gele dwarsbanden), kop zwart, geel gevlekt; buik helder geel of geel en groen, de ventrale 
schilden zwart gerand. Einde van den staart zwart. 
Komt voor op Sumatra. 
Een variëteit, die op Sumatra, Borneo en Celebes voorkomt, is groen van boven met lichte 
dwarslijnen, die aan de achterzijde blauw of purperachtig gerand zijn; een lichte of witte lijn 
loopt aan beide zijden van den kop, door het oog heengaande ; deze lijn is ook van onderen 
blauw of purperachtig gerand. De buik is licht groen, met of zonder zwarte randen aan de ven- 
trale schilden. Het einde van den staart is rood of rood-bruin. 
Een variëteit van de Sangi-eilanden, is groen van boven met kleine zwarte vlekken en 
dwarsbanden; een zwarte streep aan beide zijden van den kop; geel aan de buikzijde, de ven- 
trale schilden al dan niet zwart gerand. Einde van den staart rood. 
Een variëteit van Noord-Borneo is geel-groen van boven, de schubben donker-groen ge- 
rand; met donker groene dwarsbanden of kleine vlekken van de laatste kleur; andere specimens 
zijn donker groen van boven met geel-groene verspreide vlekjes of donker groene wit gerande 
banden, die op den rug gebroken zijn, de ventrale schilden geel met donker groene randen, en 
een serie van donker groene vlekken aan beide zijden; het einde van den staart is donkergroen. 
Een andere variëteit uit de Minahasa, is groen van boven met groote steenroode, zwart 
gerande vlekken; aan de buikzijde met zwarte vlekken en aderen die steen-rood gestippeld zijn; 
einde van den staart rood. 
De Lachesis wagleri is even traag, zoo nog niet trager dan de vorige soort. Op Sumatra's 
Westkust, te Kajoe Tanam, was ik in de gelegenheid dit te kunnen observeeren. Daar aange- 
komen zijnde, deelde de wd. controleur mij mede, dat reeds eenige slangen voor mij verzameld 
waren. Op mijn vraag, waar die slangen zich bevonden, werd mij een lage struik, vlak bij het 
huis aangewezen. Op het zien der Lachesis was ik niet weinig verwonderd, en zeide, dat ik niet 
begreep, waarom deze zeer gevaarlijke slangen, geheel los, zoo dicht bij het huis waren ge- 
plaatst. Zoowel van Europeesche als van Inlandsche zijde werd mij toen verzekerd, dat die 
dieren nooit kwaad deden, altijd op dezelfde plaats bleven en van tijd tot tijd door vogeltjes 
(voornamelijk ' door Cymborhynchns macrorhynchus Gm.) werden gevoed. De meeste Inlanders 
hielden een of meer dezer slangen op hun erf, om geluk aan te brengen. Daar ik niet geheel 
overtuigd was van de goede gezindheid dezer gelukaanbrengers, werden ze door een paar op- 
passers in handen genomen en naar mijne tijdelijke werkplaats gebracht. Na een der dieren ge- 
chloroformiseerd te hebben, liet ik den omstanders de kolossale gifttanden zien, en drukte op 
de giftklieren, waarna het gift bij straaltjes uit den bek vloeide. Niettegenstaande dit zeer duide- 
lijke experiment, waren de Inlanders nog maar half overtuigd. 
Ik heb verscheidene Lachesis wagleri geopend; in geen enkele vond ik noch in de maag, 
noch in de darmen, eenig voedsel. 
